Asian movies greek blog

SNAKES AND EARRINGS

2012-03-08T06:12:00.001-08:00

Η ταινία βασίζεται σε ένα από τα αγαπημένα μου μυθιστορήματα, της Hitomi Kanehara, με τον ιαπωνικό τίτλο Hebi ni piasu, το οποίο μάλιστα έχει μεταφραστεί και στα ελληνικά με τίτλο Η γλώσσα του φιδιού. Το εντυπωσιακό με το συγκεκριμένο βιβλίο είναι πως η συγγραφέας ήταν μόλις 19 ετών όταν το έγραφε, πως κέρδισε το αναγνωρισμένου κύρους βραβείο Akutagawa (μαζί με την Risa Wataya), όντας η νεαρότερη στην ιστορία του αλλά και η πρώτη γυναίκα και τέλος, πως οι πωλήσεις του ξεπέρασαν το εκατομμύριο στην Ιαπωνία. Όπως καταλαβαίνετε, περίμενα με αγωνία να δω το φιλμ, έχοντας υπόψιν πως οι Ιάπωνες συνήθως κάνουν καλή δουλειά στις κινηματογραφικές μεταφορές. Ας το δούμε όμως αναλυτικά.

H Lui είναι ο ορισμός της trendy κοπέλας. Ντύνεται μόνο με επώνυμα ρούχα, δεν πάει πουθενά χωρίς μακιγιάζ και έχει εξεζητημένο μανικιούρ. Σαν χαρακτήρας όμως δεν μοιάζει σε τίποτα με τις υπόλοιπες κοπέλες του χώρου. Ένα βράδυ και ενώ έχει βγει μόνη της σε ένα club, γνωρίζει τον Ama, ο οποίος είναι ο ορισμός του Ιάπωνα punk. Moϊκάνα βαμμένη κόκκινη, piercings σε όλο το πρόσωπο και τατουάζ σε όλο το σώμα. Το χαρακτηριστικό του όμως που ελκύει την Lui είναι η διχαλωτή του γλώσσα. Η έλξη είναι αμοιβαία και οι δύο νέοι περνούν το βράδυ μαζί και ουσιαστικά γίνονται ζευγάρι από την πρώτη νύχτα.

Η Lui εκδηλώνει επιθυμία να αποκτήσει και αυτή διχαλωτή γλώσσα, καθώς και ένα τατουάζ στην πλάτη και για το λόγο αυτό ο Ama, την συστήνει στον Shiba, ο οποίος έχει κάνει τα δικά του. Εκείνος της κάνει ένα piercing στην γλώσσα, το οποίο σιγά σιγά θα μεγεθύνει μέχρι να αποκτήσει και εκείνη διχαλωτή γλώσσα. Την δεύτερη φορά όμως. που η Lui πηγαίνει μόνη στο μαγαζί του για να συζητήσουν για το τατουάζ που θέλει να κάνει, εκείνος αντί για τιμή της προτείνει να κάνουν σεξ και εκείνη δέχεται. Από τη στιγμή εκείνη δημιουργείται ένα περίεργο ερωτικό τρίγωνο, μιας και η κοπέλα ενώ αγαπάει πάρα πολύ τον Ama και μάλιστα μένει μαζί του, φαίνεται να απολαμβάνει και το σαδιστικό σεξ με τον Shiba.

Τα πράγματα περιπλέκονται ακόμα περισσότερο, όταν αποκαλύπτεται και μια άλλη πτυχή στη σχέση των δύο ανδρών, καθώς και από ένα βίαιο περιστατικό, το οποίο λαμβάνει χώρα μία νύχτα που ο Ama έχει βγει με την Lui και μια φίλη της. Αυτά όμως θα σας αφήσω να τα παρακολουθήσετε μόνοι σας.

Σκηνοθέτης της ταινίας ο Yukio Ninagawa, o οποίος μεταφέρει άψογα την ατμόσφαιρα που ήθελε να περάσει το βιβλίο, οπότε μπορούμε να πούμε πως η δουλειά του είναι τουλάχιστον ικανοποιητική. Ιδιαίτερα επιτυχημένη η μεταφορά των χαρακτήρων, οι οποίοι είναι πραγματικά πολύ κοντά στους αντίστοιχους του μυθιστορήματος.

Ως Lui, η Yuriko Yoshitaka, η οποία παίζει σχετικά καλά, χωρίς όμως να εντυπωσιάζει, παρά μόνο με την ομορφιά της. Ο ρόλος της βέβαια δεν είναι και τόσο απαιτητικός, μιας και είναι κυρίως οπτικός, οπότε δεν νομίζω να μπορεί να κριθεί επαρκώς για τον συγκεκριμένο. Αυτό που πρέπει πάντως να βγάλει, το βγάζει.

Ως Ama, ο Kengo Kora για τον οποίο ισχύουν ακριβώς τα ίδια με την Yoshitaka, αν και η δική του παρουσία είναι σαφώς μικρότερης διάρκειας.

Ως Shiba, ο Αrata, o οποίος είναι και αυτός που ξεχωρίζει από το επιτελείο των ηθοποιών, μιας και ο ρόλος του έχει αρκετές προεκτάσεις, πέρα από την οπτική. Ιδανικός ως συνειδητοποιημένος σαδιστής.

Την ταινία την παρακολούθησα με μεγάλη ευχαρίστηση, αλλά κατανοώ το γεγονός πως η άποψη μου είναι σαφώς επηρεασμένη από την αντίστοιχη για το βιβλίο, καθώς και το ότι, οι χαρακτήρες κυρίως, μπορούν να φανούν σε πολλούς αποκρουστικοί. Σίγουρα πάντως θα το απολαύσουν όσοι απόλαυσαν και το βιβλίο, καθώς και οι θαυμαστές της Yoshitaka, μιας και οι ερωτικές σκηνές της είναι αρκετές.

To trailer:

http://www.nipponcinema.com/trailers/hebi-ni-pierce

SUNFLOWER

2012-02-29T05:45:00.001-08:00

Ουσιαστικά επρόκειτο για την πρώτη αμιγώς κοινωνική κορεάτικη παραγωγή που θα παρακολουθούσα, οπότε ήμουν πραγματικά περίεργος για το αν θα έφτανε το επίπεδο των προσφάτων αριστουργημάτων της χώρας (Mother, I saw the devil, The chaser κτλ). Τελικώς το Sunflower περιείχε όλα αυτά τα στοιχεία που κάνουν ένα φιλμ του είδους πραγματικά ενδιαφέρον (δράμα, χιούμορ, λίγο ρομάντσο, μία αποκάλυψη,δακρύβρεχτο τέλος) συν τα πλέον χαρακτηριστικά στοιχεία του κορεάτικου κινηματογράφου (αίμα, βία ενδοοικογενειακή και μη, εκδίκηση κτλ).Ας το δούμε όμως αναλυτικά.

O Tae Sik στην εφηβεία του, ήταν ένας αλήτης, ο οποίος, όντας εξαιρετικά δυνατός, περνούσε την ώρα του μπλέκοντας συνεχώς σε καυγάδες, μαζί με τους δύο παρατρεχάμενους του, Yang Ki και Chang Mu. Εκείνη την περίοδο αρχηγός της μαφίας στην περιοχή ήταν ο Choi Dopil, ο οποίος προσπαθούσε, μάταια, να θέσει τον Tae Sik, υπό τον έλεγχο του. Στην τελευταία του προσπάθεια, ο ίδιος μαζί με τα υπόλοιπα μέλη της συμμορίας, του επιτέθηκαν, με σκοπό να τον σκοτώσουν. Κατά τη διάρκεια του καυγά όμως, εκείνος, αν και ήταν μόνος εκείνη την ώρα, τραυμάτισε σοβαρά έναν, εν ονόματι Byung Jin και σκότωσε έναν άλλο, από τους επιτιθέμενους του. Αποτέλεσμα ήταν η φυλάκιση του και η διάλυση της ομάδας του Choi Dopil.

Κατά τη διάρκεια της παραμονής του στη φυλακή και ενώ όλοι περίμεναν από τους Yang Ki και Chang Mu να αναλάβουν την περιοχή, έκανε την εμφάνιση του ένας άλλος μαφιόζος, ο Cho Pansu, ο οποίος με τη βοήθεια του Byung Jin, ανάγκασε τους δύο να γίνουν μέλη της δικής του συμμορίας και απέκτησε ουσιαστικά τον έλεγχο της περιοχής.

Δέκα χρόνια μετά, ο Tae Sik αποφυλακίζεται με αναστολή, έχοντας αλλάξει ριζικά τον χαρακτήρα του. Αποφασίζει να μείνει μαζί με την ιδιοκτήτρια του εστιατορίου Sunflower, Duck Ja και την κόρη της Hee Ju, εργαζόμενος εκεί, ενώ παράλληλα προσπαθεί να πετύχει κάποιους στόχους για τη ζωή του, τους οποίους έχει γράψει σε ένα μικρό σημειωματάριο.

Την περίοδο όμως εκείνη, ο Cho Pansu έχει εκλεγεί μέλος του δημοτικού συμβουλίου και έχει βάλει ως σκοπό του την ανέγερση ενός νυχτερινού club,με την επωνυμία Oracle, καθώς και ενός εμπορικού κέντρου, στην περιοχή που βρίσκεται και το Sunflower. Για το λόγο αυτό έχει αναθέσει στους Yang Ki και Chang Mu, να αναγκάσουν την Duck Ja να πουλήσει το εστιατόριο, παρά την θέληση της, με έπαθλο για όποιον τα καταφέρει τον έλεγχο του Oracle. Όπως καταλαβαίνετε, η άφιξη του Tae Sik περιπλέκει τα πράγματα σε πολύ μεγάλο βαθμό. Το πως όμως, θα σας αφήσω να το παρακολουθήσετε μόνοι σας.

Σκηνοθέτης και σεναριογράφος της ταινίας ο Kang Seok Beom, ο οποίος, αν και χρησιμοποιεί μία αρκετά συνηθισμένη βάση για την ιστορία του, την αποδίδει με τέτοιο τρόπο, ώστε να φαίνεται ξεχωριστή. Δεν αποφεύγει τις υπερβολές, με αποκορύφωμα την σκηνή του τέλους, σε γενικές γραμμές όμως, είναι αρκετά ρεαλιστής, στοιχείο πολύ σημαντικό για φιλμ του είδους. Συνοψίζοντας, μπορούμε να πούμε πως κάνει πολύ καλή δουλειά στον πρώτο τομέα και μέτρια στον δεύτερο.

Ως Tae Sik, o Rae Won Kim, του οποίου η απόδοση αποτελεί μεγάλο ατού της ταινίας. Εξαιρετικά πειστικός είτε υποδυόμενος έναν συνεσταλμένο, μετανιωμένο χαρακτήρα, στο μεγαλύτερο μέρος του φιλμ, είτε έναν οργισμένο κακό, στο υπόλοιπο, χωρίς μάλιστα να έχει πολλές ατάκες, γεγονός που θεωρώ εξαιρετικά δύσκολο. Ιδιαίτερα διασκεδαστικές οι σκηνές που παίζει με την αδερφή του.

Δεν είναι αριστούργημα, αλλά είναι μια πολύ καλή ταινία, την οποία πιστεύω θα ευχαριστηθούν όλοι όσοι απολαμβάνουν τα κοινωνικά φιλμ. Η ποιότητα πάντως του κορεατικού κινηματογράφου εξακολουθεί να με εκπλήσσει.

To trailer:

http://www.youtube.com/watch?v=OT84yj0LtJQ

YI YI

2012-02-16T00:48:00.000-08:00

Καθώς βρίσκομαι σε συνεχή αναζήτηση ταινιών από ασιατικές χώρες, οι οποίες δεν είναι γνωστές για τις παραγωγές τους, χάρηκα ιδιαιτέρως όταν έπεσα πάνω στην παρούσα, η οποία προέρχεται από την Ταϊβάν και μάλιστα σε έκδοση της Criterion. Το γεγονός βέβαια ότι είχε βραβευθεί σε πολλά φεστιβάλ ανά τον κόσμο, συμπεριλαμβανομένου των Κανών, με έκανε να αισθανθώ ελαφρώς αδαής, που δεν είχα ακούσει ποτέ τίποτα για την συγκεκριμένη, αλλά ευτυχώς για μένα το ξεπέρασα γρήγορα. Ας δούμε όμως περί τίνος πρόκειται.

Η ιστορία περιστρέφεται γύρω από μία μεγαλοαστική οικογένεια της Taipei, τους Jian. Ο μεσήλικας πατέρας, NJ, ταλανίζεται από μια σωρεία προβλημάτων. Στην διάρκεια του γάμου του κουνιάδου του, A-di, ξανασυναντιέται με τον έρωτα των παιδικών του χρόνων, την Sherry, την οποία είχε εγκαταλείψει χωρίς προειδοποίηση, ενώ λίγο αργότερα η μητέρα του πέφτει σε κώμα και η γυναίκα του, περνώντας κρίση, φεύγει από το σπίτι και εγκαθίσταται σε κάποιο μοναστήρι. Αλλά και στην δουλειά του, αντιμετωπίζει προβλήματα με τους συνεταίρους του, οι οποίοι θέλουν να αλλάξουν εντελώς την πορεία της εταιρείας τους, συνεργαζόμενοι με έναν Ιάπωνα κατασκευαστή βιντεοπαιχνιδιών, ενώ παράλληλα φαίνονται να μην εκτιμούν καθόλου την δικιά του παρουσία. Τέλος, ο αδερφός του, του χρωστάει ένα μεγάλο χρηματικό ποσό, αποτέλεσμα των συνεχών αποτυχημένων επενδύσεων του.

Η έφηβη κόρη, Ting Ting, μπλέκεται σε μία ερωτική περιπέτεια με το πρώην αγόρι της κοπέλας που μένει στην διπλανή πόρτα, με την οποία μάλιστα είναι πολύ καλές φίλες, γνωρίζοντας έτσι τον έρωτα από την κακή του πλευρά.

Τέλος, ο γιος Yang Yang, αντιμετωπίζει προβλήματα στο σχολείο με έναν δάσκαλο του αλλά και με τις συμμαθήτριες του, ενώ παράλληλα προσπαθεί να κατανοήσει τον κόσμο και τους ανθρώπους.

Το πως εξελίσσονται όλα αυτά τα προβλήματα της οικογένειας θα σας αφήσω να τα παρακολουθήσετε μόνοι σας.

Σκηνοθέτης και σεναριογράφος της ταινίας ο Edward Yang, του οποίου η δουλειά μπορεί να χαρακτηριστεί αριστοτεχνική, τόσο στην εξέλιξη της ιστορίας, όσο και στην ανάλυση των χαρακτήρων, αποτέλεσμα της οποίας είναι και η τόσο μεγάλη διάρκεια του Yi Yi (173 λεπτά). Γίνεται συχνά φανερή στη διάρκεια του φιλμ, η διάθεση για φιλοσοφία του σκηνοθέτη, η οποία εκφράζεται κυρίως με τις απορίες του μικρού Yang Yang για τον κόσμο και τους ανθρώπους. Περνάει επίσης ένα σαφέστατο μήνυμα , πως όλοι πρέπει κάποιες στιγμές στη ζωή τους απλά να καθίσουν και να σκεφτούν, πράγμα που γίνεται φανερό από τα προβλήματα των χαρακτήρων και τον τρόπο με τον οποίο βρίσκουν λύση σε αυτά. Εκπληκτική δουλειά γενικότερα.

Ως NJ, o Nien je Wu, ο οποίος παίζει πάρα πολύ καλά, έχοντας έναν αρκετά δύσκολο ρόλο, μιας και χρειάζεται να δείξει μια πλειάδα ψυχικών καταστάσεων. Είναι όμως άκρως πειστικός, ως στοργικός πατέρας, ως αγχωμένος και εκνευρισμένος επιχειρηματίας, ως αδερφός με κατανόηση, ως απολογητικός πρώην εραστής, ως θλιμμένος γιος και γενικά ότι του έχει ζητηθεί σε αυτήν την ταινία το έχει εκτελέσει με άψογο τρόπο. Έχει συνεργαστεί αρκετές φορές με τον Yang, ως ηθοποιός αλλά και σεναριογράφος και η χημεία μεταξύ των δύο είναι φανερή, με άριστα αποτελέσματα.

Πολύ καλή παρουσία και των δύο παιδιών, της Kelly Lee ως Ting Ting και του Jonathan Chang ως Yang Yang, με τον τελευταίο να κλέβει την παράσταση σε όλες τις σκηνές που εμφανίζεται.

Πρόκειται για ένα από τα αριστουργήματα του παγκόσμιου κινηματογράφου, αν και μπορώ να κατανοήσω πως σε κάποιους θα φανεί βαρετό σε σημεία, μιας και διαρκεί σχεδόν τρεις ώρες και έχει αρκετά αργή εξέλιξη. Να προσθέσω επίσης πως σε μερικά σημεία γίνεται ελαφρώς δυσνόητο, με τον τρόπο που εξελίσσεται χρονικά. Σε γενικές γραμμές μπορούμε να πούμε πως πρόκειται για ένα φιλμ, το οποίο απαιτεί προσεκτική παρακολούθηση για να μπορέσει κάποιος να το απολαύσει. Αναμφίβολα πάντως, μία από τις καλύτερες κοινωνικές ταινίες όλων των εποχών.

Το trailer:

http://www.criterion.com/films/781-yi-yi

VILLAIN

2012-01-19T01:50:00.000-08:00

Από τότε που άρχισα να ασχολούμαι με τα ιαπωνικά βραβεία κινηματογράφου, ήθελα να παρακολουθήσω μια ταινία, η οποία να έχει κερδίσει πολλά από αυτά, ώστε να μπορέσω να αξιολογήσω την αντικειμενικότητα τους και την γενικότερη ποιότητα των αποφάσεων των επιτροπών τους. Η ευκαιρία αυτή εμφανίστηκε με την παρούσα, η οποία σάρωσε τα εγχώρια βραβεία του 2010. Ας τη δούμε όμως αναλυτικά.

To σενάριο, το οποίο είναι βασισμένο στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Shuichi Yoshida, έχει ως εξής: O Yuichi Simizu, είναι ένας νεαρός, ο οποίος μένει μαζί με τους παππούδες του, Katsuji και Fusae Shimizu, μιας και η μητέρα του τον έχει ουσιαστικά εγκαταλείψει. Δουλεύει σε μία δημόσια υπηρεσία, ασχολείται καθημερινά με την φροντίδα κυρίως του παππού του, γεγονός που δεν του επιτρέπει να έχει αρκετό χρόνο για τον εαυτό του, ώστε να γνωρίσει και κάποιο κορίτσι. Για να αντιμετωπίσει το πρόβλημα του αυτό μπαίνει σε dating sites, όπου γνωρίζει γυναίκες, καταλήγοντας όμως να τις πληρώνει για να κάνουν σεξ μαζί του και όχι σε κάποια σχέση.

Μία από αυτές είναι και η Yoshino Ishibashi, υπάλληλος σε ασφαλιστική, η οποία έχει μετακομίσει σε έναν κοιτώνα που της έχει προσφέρει η εταιρία της, παρά τις αντιρρήσεις του πατέρα της, Yoshio Ishibashi. Αν και έχει σχέση επί χρήμασι, με τον Yuichi, στην πραγματικότητα αυτός που θέλει είναι ο Keigo Masuo, ένας κακομαθημένος playboy φοιτητής, ο οποίος δεν νιώθει και τίποτα το ιδιαίτερο για αυτήν.

Ένα βράδυ, και ενώ έχει ραντεβού με τον Yuichi, συναντά τυχαία τον Keigo, οπότε και επιλέγει να πάει με αυτόν, αφήνοντας τον πρώτο στα κρύα του λουτρού. Εκείνος οργισμένος τους ακολουθεί με το αμάξι του και την επόμενη μέρα η κοπέλα βρίσκεται νεκρή, χωρίς όμως η ταινία να μας αποκαλύπτει ποιος είναι ο δολοφόνος.

Οι υποψίες της αστυνομίας στρέφονται αρχικά προς τον Keigo, ο οποίος φαίνεται να έχει εξαφανιστεί. Την ίδια περίοδο ο Yuichi γνωρίζει μια άλλη κοπέλα από το internet, την Mitsuyo Magome, η οποία εργάζεται σε ένα κατάστημα με ανδρικά ρούχα και κατοικεί με την αδερφή της. Και ενώ εκείνος για άλλη μια φορά το μόνο που φαίνεται να θέλει είναι να κάνει σεξ μαζί της και για αυτό την πληρώνει, εκείνη δεν δέχεται τα χρήματα. Από κει και πέρα μια περίεργη έλξη σχηματίζεται ανάμεσα στους δύο, στη σκιά της δολοφονίας της Yoshino. Τα υπόλοιπα θα σας αφήσω να τα παρακολουθήσετε μόνοι σας.

Σκηνοθέτης της ταινίας ο Sang Il Lee, ο οποίος κάνει πραγματικά σπουδαία δουλειά, συνδυάζοντας το κλασικό, αργό ιαπωνικό στυλ με κάποιες σκηνές και πλάνα που θυμίζουν έντονα, καλή ταινία του Hollywood, ενώ υπάρχουν και αρκετά στοιχεία από αυτά που συναντήσαμε στις τελευταίες κορεάτικες αστυνομικές παραγωγές. Ουσιαστικά σκηνοθετεί ένα φιλμ, το οποίο ακροβατεί ανάμεσα στο κοινωνικό δράμα, το ρομάντζο και το αστυνομικό κρατώντας μια αξιοθαύμαστη ισορροπία ανάμεσα στα τρία. Τέλος, θα πρέπει επίσης να του αναγνωρίσουμε πως καταφέρνει να πάρει το μέγιστο από όλους τους ηθοποιούς του, γεγονός εξαιρετικά σπάνιο και χαρακτηριστικότατο δείγμα της γενικότερα καλής δουλειάς που έχει γίνει στο Villain.

Ως Yuichi Simizu, ο Satoshi Tsumabuki, ο οποίος παίζει πάρα πολύ καλά τον κοινωνικά απροσάρμοστο νέο, σε έναν πραγματικά δύσκολο ρόλο, μιας και απαιτείται από αυτόν να ακροβατεί συνεχώς ανάμεσα στο καλό και το κακό, πράγμα που καταφέρνει με αξιοθαύμαστο τρόπο.

Ως Mitsuyo Magome, η Eri Fukatsu, η οποία υποδύεται το ρόλο της τουλάχιστον στο ίδιο επίπεδο με τον προαναφερθέντα.

Ως Yoshino Ishibashi, η Hikari Mitsushima, σε μικρότερο ρόλο και χωρίς να φτάνει την απόδοση των πρωταγωνιστών. Εξυπηρετεί πάντως καλά το ρόλο της, απλά δεν εντυπωσιάζει.

Σίγουρα μεγάλο ατού της ταινίας, αποτελεί η παρουσία δύο βετεράνων ηθοποιών, της Kirin Kiki ως Fusae Shimizu και του Akira Emoto ως Yoshio Ishibashi, οι οποίοι σε αρκετές σκηνές κλέβουν την παράσταση από τους πρωταγωνιστές.

Γενικότερα μπορούμε να πούμε πως το επιτελείο των ηθοποιών έχει πάρα πολύ καλή απόδοση και είναι αυτό που ουσιαστικά κάνει την ταινία να ξεχωρίζει, μαζί με το σενάριο και την σκηνοθεσία.

Συνοψίζοντας, το Villain, αν και ουσιαστικά παραπέμπει στο κλασικό ιαπωνικό στυλ ταινίας, έχει αρκετά στοιχεία, τα οποία την κάνουν να ξεχωρίζει, γεγονός που κατά πάσα πιθανότητα οφείλεται και στην καταγωγή του σκηνοθέτη. Θεωρώ πως αξίζει να την δείτε, αν και δεν πρόκειται για το αριστούργημα που μαρτυρούν τα βραβεία που κέρδισε.

To trailer:

http://www.youtube.com/watch?v=yGUeUi3_rc4

HELLDRIVER

2012-01-08T22:01:00.000-08:00

Ακόμα ένα θεότρελο splatter από των μαιτρ του είδους Yoshihiro Nishimura, ο οποίος συνεχίζει ότι ξεκίνησε με τα Tokyo gore police και Vampire girl vs Frankenstein girl. Μόνο που αυτή τη φορά πιάνει στα χέρια του τα zombie και τους αλλάζει τα φώτα. Ας το δούμε όμως αναλυτικά.

To "σενάριο" έχει ως εξής: O Taku με την αδερφή του Rikka είναι ένα ζευγάρι περιπλανώμενων σαδιστών δολοφόνων, οι οποίοι, μία μέρα αποφασίζουν να σκοτώσουν τον σύζυγο του θηλυκού μέλους του ντουέτου, τον οποίο, μαζί με την κόρη τους, είχε εγκαταλείψει από καιρό. Κατά τη διάρκεια του βασανισμού του, στο σπίτι φτάνει και η κόρη, Kika, η οποία επιτίθεται στους δύο. Κατά τη διάρκεια της μάχης ένας μετεωρίτης πέφτει πάνω στην Rikka, απελευθερώνει ένα τοξικό αέριο, το οποίο μετατρέπει όλους τους κατοίκους της βόρειας Ιαπωνίας σε zombies, ενώ παράλληλα μεταμορφώνει την ίδια σε βασίλισσα τους.

Λίγο αργότερα η χώρα έχει χωριστεί στα δύο από έναν τοίχο, με το νότιο κομμάτι να κατοικείται από αυτούς που δεν προσβλήθηκαν από το αέριο, ενώ το βόρειο να είναι γεμάτο zombies. Η Kika, η οποία κατάφερε να ξεφύγει από την μητέρα και τον θείο της, με μόνη απώλεια την καρδιά της, την οποία πλέον κατέχει η Rikka, προσλαμβάνεται από την κυβέρνηση να οδηγήσει μια ομάδα παρανόμων στο βόρειο κομμάτι, με απώτερο σκοπό την εκτέλεση της βασίλισσας. Καταλαβαίνετε...

Και για να μην ξεχάσω, ο μόνος τρόπος να σκοτώσει κάποιος τα zombies είναι να κόψει ένα είδος διχαλωτής απόφυσης, που έχουν στο κεφάλι, το οποίο αν διαλυθεί σε σκόνη μετατρέπεται σε ένα πολύ εθιστικό ναρκωτικό.

Τη σκηνοθεσία και το σενάριο, όπως είπαμε και παραπάνω υπογράφει ο Yoshihiro Nishimura, ο οποίος μεταφέρει στην οθόνη όσο περισσότερο παραλογισμό γίνεται. Για να καταλάβετε, οι τίτλοι έναρξης πέφτουν κάνα μισάωρο αφού έχει αρχίσει η ταινία, ενώ σίγουρα πρέπει να γίνει ειδική μνεία, στην πρώτη παγκόσμια εμφάνιση του zombie μποξέρ, καθώς και στους φύλακες με τα κράνη που θυμίζουν στο σχήμα κομμένη φέτα από μήλο. Ουσιαστικά υπάρχουν τόσες πολλές σκηνές που θα ήθελα να αναφέρω, αλλά ειλικρινά η περιγραφή τους αγγίζει τα όρια του αδύνατου. Κατά τ'άλλα, όπως συνήθως. Αίμα με τους κουβάδες, "καμένο" χιούμορ και μια απελπισμένη προσπάθεια για κάποιου είδους κοινωνικού σχολίου, τραβηγμένου όμως από τα μαλλιά. Κλασικά πράγματα. Απλώς αποδεικνύεται για μία ακόμα φορά πως οι Ιάπωνες είναι οι πιο παρανοϊκοί σεναριογράφοι στον κόσμο κι αυτός o αρχηγός τους.

Ως Kika, η Yumiko Hara μόλις στην δεύτερη δουλειά της, ενώ ως Rikka, η Eihi Shiina, την οποία ο Nishimura παίρνει πλέον μαζί του σε όλες τις δουλειές του. Το να μιλάμε για απόδοση ηθοποιών σε αυτήν την ταινία είναι τουλάχιστον άτοπο, μιας και ουσιαστικά εξυπηρετούν τη βία και τα εφέ,παρά υποδύονται.

Σε όσους έχουν αρέσει οι προηγούμενες ταινίες του, θα σας αρέσει και αυτή, αν και το αριστούργημα του παραμένει το Tokyo gore police. Οι υπόλοιποι, απλά μην το δείτε.

To trailer:

http://www.youtube.com/watch?v=QPCY5YCE6So

MY GRANDPA

2011-12-28T01:19:00.000-08:00

Ακόμα μία ταινία στο γνώριμο ιαπωνικό στυλ, το οποίο όσοι παρακολουθείτε αυτό το blog θα έχετε μάθει πλέον απ'έξω κι ανακατωτά. Με μόνη διαφορά όμως, πως αυτή τη φορά έχουμε και δράση, ενώ και το μοτίβο του κάποιος-από-τα-παλιά-επιστρέφει-για-να-λύσει-όλα-τα-προβλήματα, σίγουρα κάνει το My grandpa πολύ πιο εύκολο να το παρακολουθήσει κάποιος, από τους υπόλοιπους τίτλους του είδους. Ας το δούμε όμως πιο αναλυτικά.

Το σενάριο, το οποίο βασίζεται στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Yasutaka Tsutsui έχει ως εξής: H Godai Tamako είναι μια τυπική δεκατριάχρονη, η οποία κατοικεί μαζί με τους γονείς της και τη γιαγιά της, με μόνο ίσως ουσιαστικό πρόβλημα στη ζωή της, κάποιες συμμαθήτριες και συμμαθητές, οι οποίοι της κάνουν τη ζωή δύσκολη.

Τα πράγματα όμως αλλάζουν, με την αποφυλάκιση του παππού της, Godai Kenzo, ο οποίος βρισκόταν στην φυλακή, για τον φόνο ενός Yakuza και την εγκατάσταση του στο σπίτι της οικογένειας. Αρχικά η γιαγιά της αποχωρεί, μιας και δεν θέλει να τον συναντήσει, οι γονείς της, των οποίων η σχέση ήταν ήδη τεταμένη, συγκρούονται για την παραμονή του, ενώ και η ίδια πέφτει θύμα προσβολών, από μαθητές του σχολείου, για τον δολοφόνο παππού της.

Στη συνέχεια όμως, όταν παρακολουθεί τον τρόπο που λύνει το θέμα με τα προβλήματα της στο σχολείο, καθώς και την σχεδόν καθολική αγάπη των κατοίκων της περιοχής προς το πρόσωπο του, αλλάζει και αυτή τη στάση της απέναντι του και σιγά σιγά τον αποδέχεται ως μέλος της οικογένειας της. Και ενώ τα πράγματα φαίνονται να ομαλοποιούνται, το παρελθόν του Kenzo, έρχεται ξανά στην επιφάνεια και όχι για καλό. Τα υπόλοιπα θα σας αφήσω να τα παρακολουθήσετε μόνοι σας.

Σκηνοθέτης της ταινίας, ο βετεράνος Yoichi Higashi, ο οποίος όταν δούλευε την ταινία ήταν ήδη 69 ετών, γεγονός που θεωρώ ότι τον βοήθησε στο να βρει χημεία με τον επίσης βετεράνο πρωταγωνιστή του. Κατά τ' άλλα, όπως είπαμε και παραπάνω, κλασική ιαπωνική σκηνοθεσία, η οποία όμως εμπλέκοντας και το θέμα της Yakuza, προσφέρει και μερικές σκηνές δράσης, κάνοντας την συγκεκριμένη να ξεχωρίζει ελαφρώς. Μόνη μου ένσταση, μια σκηνή όπου η Tamako αιωρείται μαζί με την καρέκλα της για λίγα δευτερόλεπτα, κάτι που μοιάζει εντελώς εκτός του γενικότερου ύφους του τίτλου. Μικρό το κακό όμως.

Ως Godai Kenzo, ο Bunta Sugawara, ο οποίος παίζει άψογα τον ρόλο του, του οποίου η δυσκολία έγκειται στο να είναι κάποιος τόσο χαρισματικός σε τέτοια ηλικία. Έτσι ο Go Ken, όπως τον φώναζαν από παλιά οι κάτοικοι της περιοχής, είναι δυνατός, ωραίος, πλούσιος, σοφός, δημοφιλής και γενικότερα καλός άνθρωπος, αγγίζοντας συχνά τα όρια του ήρωα. Ίσως σε κάποιο βαθμό, ο σκηνοθέτης, λόγω κυρίως της ηλικίας του, να ήθελε να δείξει αυτό ακριβώς το πράγμα, πως μπορεί κάποιος να αφήσει πίσω του τα λάθη του παρελθόντος και να γίνει ένας άξιος, από όλες τις πλευρές, άνθρωπος, ακόμα και στα γεράματα του. Εφόσον αυτός ήταν ο απώτερος σκοπός του, τότε βρήκε τον κατάλληλο ηθοποιό να τον ενσαρκώσει.

Ως Godai Tamako, η Satomi Ishihara, η οποία για την ηλικία της παίζει αρκετά καλά, παρουσιάζοντας με αρκετή πειστικότητα μια πλειάδα συναισθημάτων, με αποκορύφωμα την οργή σε στυλ Yakuza, που εμφανίζει από το πουθενά σε μία σκηνή. Εμφανισιακά είναι ακριβώς το στυλ το οποίο λατρεύουν οι Ιάπωνες, οπότε θεωρώ δεδομένο πως θα κάνει μεγάλη καριέρα, τουλάχιστον στη χώρα της.

Σε ένα μικρό ρόλο και ο Tadanobu Asano.

Πολύ καλή ταινία γενικότερα, με ατού την σκηνοθεσία, τον πρωταγωνιστή και την χημεία ανάμεσα στους δύο. Την είδα πολύ ευχάριστα και πιστεύω πως το ίδιο θα κάνετε κι εσείς.

Το trailer:

http://www.youtube.com/watch?v=MTS-1vM2hKU&feature=player_embedded

MOTHER

2011-12-19T10:44:00.000-08:00

Οφείλω να ομολογήσω πως, αν και ουσιαστικά το μεγάλο μου πάθος είναι ο ιαπωνικός κινηματογράφος, τα τελευταία χρόνια οι Κορεάτες έχουν ξεφύγει, τουλάχιστον από άποψη σεναρίων, με ταινίες όπως τα Chaser, No mercy και I saw the devil, οι οποίες ήταν πραγματικά συγκλονιστικές. Στην ίδια κατηγορία ανήκει και το Mother, το οποίο έχει επίσης να προσφέρει και μια καταπληκτική ερμηνεία από την πρωταγωνίστρια του, κατά πάσα πιθανότητα την πιο εντυπωσιακή που έχω δει απο γυναίκα ηθοποιό σε κορεάτικη ταινία. Ας το δούμε όμως αναλυτικά.

Το σενάριο λοιπόν έχει ως εξής: H "Μητέρα" (μιας και το κανονικό της όνομα δεν αναφέρεται καθόλου στην ταινία) είναι μια χήρα, η οποία ζει μαζί με τον διανοητικά ανάπηρο γιο της, Do Joon. Για να συντηρήσει και τους δυο τους πουλάει φαρμακευτικά βότανα, ενώ εξασκεί και τον βελονισμό, αν και παρανόμως, χωρίς να κατέχει δηλαδή άδεια ασκήσεως επαγγέλματος. Ο γιος της, περνάει την περισσότερη ώρα του κάνοντας παρέα με τον Jin Tae, το "ρεμάλι" της περιοχής, ο οποίος συχνά τον εκμεταλλεύεται και τον μπλέκει σε μπελάδες, προς μεγάλη δυσαρέσκεια της "Μητέρας".

Μια μέρα, μία μαθήτρια γυμνασίου βρίσκεται δολοφονημένη, στην οροφή ενός εγκαταλελειμμένου σπιτιού, μισοκρεμασμένη από τα κάγκελα. Η τοπική αστυνομία, η οποία παρουσιάζεται σε μεγάλο βαθμό ανέτοιμη να αντιμετωπίσει μια τέτοια υπόθεση, συλλαμβάνει ως ένοχο τον Do Joon, χωρίς να υπάρχουν ιδιαίτερα σοβαρές ενδείξεις για την ενοχή του και κατά την ανάκριση, του αποσπούν ομολογία, ουσιαστικά εξαπατώντας τον. Εκείνη, μη μπορώντας να πιστέψει την ενοχή του γιου της, στρέφεται αρχικά σε έναν μεγαλοδικηγόρο της περιοχής, ο οποίος όμως φαίνεται να μην ασχολείται σοβαρά με την υπόθεση, ενώ παράλληλα αρχίζει και τις δικές της έρευνες για τον πραγματικό δολοφόνο, ξεκινώντας από το προφίλ του θύματος. Τα υπόλοιπα θα σας αφήσω να τα παρακολουθήστε μόνοι σας, μιας και οι ανατροπές στο σενάριο είναι συνεχείς.

Εκπληκτική σκηνοθεσία από τον Bong Joon Ho, ο οποίος υπογράφει, όπως πάντα, και το σενάριο. Μου άρεσε ιδιαίτερα ο τρόπος που χρησιμοποιεί το χιούμορ στη διάρκεια του φιλμ, με αποτέλεσμα να θυμίζει αρκετές φορές μαύρη κωμωδία, ενώ εξίσου εντυπωσιακές είναι τόσο η ανάπτυξη των χαρακτήρων, όσο και η εξέλιξη της πλοκής.

Ιδιαίτερη μνεία θα πρέπει να γίνει στις σκηνές έναρξης και λήξης της ταινίας, οι οποίες είναι πραγματικά όμορφες με έναν ασυνήθιστο τρόπο (θα καταλάβετε τι εννοώ όταν τις δείτε), ενώ πολύ δυνατή είναι και η σκηνή με την εμφάνιση της "Μητέρας", στην κηδεία του νεκρού κοριτσιού.

Ως "Μητέρα", η εκπληκτική Kim Hye Ja, η οποία αποδεικνύει, σχεδόν στα 70 της, πως το ταλέντο στην υποκριτική δεν γνωρίζει ηλικίες. Φανταστική απόδοση και μάλιστα σε έναν πολύ απαιτητικό ρόλο, γεγονός που αποδεικνύεται και από τα πολυάριθμα διεθνή βραβεία που έλαβε για την ταινία. Δεν θέλω να πω περισσότερα, θα καταλάβετε τι εννοώ όταν την δείτε.

Ως Do Joon, ο Won Bin, ο οποίος έχει επίσης πολύ καλή απόδοση σε έναν αρκετά δύσκολο ρόλο, όμως σίγουρα επισκιάζεται από την παρουσία της Kim Hye Ja.

Όπως καταλαβαίνετε, ουσιαστικά πρόκειται για αριστούργημα, οπότε δείτε το με οποιοδήποτε κόστος.

To trailer: http://www.youtube.com/watch?v=Qcxml0xeFlI

ΥΓ Πολλά ευχαριστώ στην Φωτεινή, που μου το πρότεινε.

NORWEGIAN WOOD

2011-11-30T02:30:00.001-08:00

O Haruhi Murakami είναι ένας από τους αγαπημένους μου λογοτέχνες και έτσι ήμουν πραγματικά ενθουσιασμένος για την μεταφορά στον κινηματογράφο του πιο δημοφιλούς μυθιστορήματος του, Norwegian wood. Σαν εγχείρημα το θεωρούσα αρκετά δύσκολο, μιας και το στήσιμο των βιβλίων του είναι κάπως περίεργο, ακροβατώντας ανάμεσα στον ρεαλισμό και τον υπερρεαλισμό και συνήθως δίχως να υπάρχει ουσιαστικό τέλος στην πλοκή. Το αποτέλεσμα όμως ήταν αρκετά καλό και η ταινία μετέφερε σε με μεγάλη πιστότητα την ατμόσφαιρα που συναντούμε στο βιβλίο, χάρη κυρίως στην εκπληκτική κινηματογράφιση του Ping Bin Lee και την μουσική του κιθαρίστα των Radiohead, Johnny Greenwood. Ας το δούμε όμως αναλυτικά.

To σενάριο λοιπόν έχει ως εξής: Στη δεκαετία του 60, τρεις φίλοι κάνουν παρέα, σχεδόν αποκλειστικά: O Toru Watanabe, o Kizuki και η Naoko, με τους δύο τελευταίους να είναι ζευγάρι. Χωρίς συγκεκριμένη αιτία, κάποια στιγμή, ο Kizuki αυτοκτονεί και ο Toru, του οποίου ήταν και ο μοναδικός φίλος, μετακομίζει στο Tokyo, για σπουδές, αλλά και για να ξεφύγει από την οδυνηρή ανάμνηση.

Εκεί συναντάει πάλι την Naoko, και αρχίζουν να κάνουν παρέα, ενωμένοι κατά κάποιο τρόπο από την κοινή απώλεια. Ενας περίεργος ρομαντισμός αιωρείται ανάμεσα στους δύο και στα εικοστά γενέθλια της κάνουν σεξ, για πρώτη της φορά. Και ενώ το περιστατικό αυτό δημιουργεί αρκετά ερωτήματα, η Naoko, ύστερα από το συγκεκριμένο βράδυ, εξαφανίζεται, αφήνοντας βαριά θλίψη στον Toru.

Λίγο αργότερα, γνωρίζει μια άλλη κοπέλα, την Midori, η οποία φαίνεται να τρέφει αισθήματα για εκείνον, αν και έχει σχέση με κάποιον άλλο. Στη ζωή του υπάρχει επίσης και ο ένας και μοναδικός του φίλος, ο Nagasawa, με τον οποίο, παρ'ότι διατηρεί σοβαρή σχέση, βγαίνουν συχνά έξω, με αποκλειστικό σκοπό να γνωρίσουν κορίτσια και να κοιμηθούν μαζί τους.

Κάποια στιγμή η Naoko επιστρέφει στη ζωή του και τα πράγματα περιπλέκονται ακόμα περισσότερο. Τα υπόλοιπα θα σας αφήσω να τα παρακολουθήσετε μόνοι σας.

Σκηνοθέτης της ταινίας ο Γαλλοβιετναμέζος Anh Hung Tran, ο οποίος, αν και είχε αρκετά δύσκολο έργο στα χέρια του, τα κατάφερε πολύ καλά, μεταφέροντας σε μεγάλο βαθμό την μελαγχολία που υπάρχει διάχυτη στο βιβλίο. Σκηνοθετεί μάλιστα με έναν τρόπο σχεδόν ταυτόσημο με το ιαπωνικό στυλ, δηλαδή αργά, χωρίς ιδιαίτερη δράση, αλλά με όσο το δυνατόν πιο όμορφες και δυνατές εικόνες. Χαρακτηριστικό είναι πως ο ίδιος δεν γνωρίζει ιαπωνικά, για αυτό και αρχικά διασκεύασε το σενάριο στα γαλλικά, στη συνέχεια, με τη βοήθεια μεταφραστών, στα αγγλικά και από κει στα ιαπωνικά.

Ως Toru o Kenichi Matsuyama, ο οποίος πλέον είναι ένας από τους πιο δημοφιλείς ηθοποιούς στην Ιαπωνία. Παίζει αρκετά καλά, αποδίδωντας το ρόλο χωρίς πολλές ατάκες , όπως άλλωστε συμβαίνει και στο βιβλίο, χωρίς όμως να εντυπωσιάζει. Άλλωστε δεν το απαιτεί και ο ρόλος. Πολλοί ίσως μάθουν την πρώτη τους ιαπωνική λέξη παρακολουθώντας τον. Mochiron, που σημαίνει βέβαια.

Ως Naoko η Rinko Kikuchi, για την οποία ισχύουν λίγο πολύ τα ίδια με τον Matsuyama, όσο αναφορά την απόδοσή της στην ταινία. Θεωρώ πάντως, πως ο ρόλος της είναι ελαφρώς πιο απαιτητικός, με όλες αυτές τις εναλλαγές ανάμεσα στην ηρεμία και την υστερία και για αυτό η απόδοση της είναι σαφώς καλύτερη.

Ως Midori η Kiko Mizuhara στο ντεμπούτο της στον κινηματογράφο, η οποία επίσης αποδίδει πολύ καλά, έχοντας ουσιαστικά τον μόνο ρόλο που δεν αποπνέει (όχι όλη την ώρα τουλάχιστον) μελαγχολία. Τουλάχιστον ευχάριστη η παρουσία της.

Ιδιαίτερη μνεία πρέπει να γίνει οπωσδήποτε στον διευθυντή φωτογραφίας της ταινίας, Mark Lee Ping Bin, o οποίος είναι υπεύθυνος για όλες αυτές τις υπέροχες εικόνες που συναντούμε διάχυτες σε όλη την διάρκεια του φιλμ.

Πραγματικά εκπληκτική δουλειά και κατά πάσα πιθανότητα το μεγαλύτερο ατού του Norwegian wood.

Προσωπικά μου άρεσε πάρα πολύ, αλλά πιστεύω πως, στην συγκεκριμένηπερίπτωση στερούμαι αντικειμενικότητας. Θεωρώ πάντως, πως σε όποιον άρεσε το βιβλίο, θα του αρέσει και η ταινία.

To trailer:

http://www.youtube.com/watch?v=tqiYXmpb41I

DEAR DOCTOR

2011-11-22T08:28:00.001-08:00

Μιας και προσφάτως ασχολήθηκα εκτενώς με τα διάφορα κινηματογραφικά βραβεία που λαμβάνουν χώρα στην Ιαπωνία (PIA, Japanese Academy, Nikkan Sports, Blue Ribbon, Yokohama, Kinema Junpo, Mainichi, Hochi ), αποφάσισα να ρίξω μια ματιά στους νικητές τους, ξεκινώντας από την παρούσα, η οποία, το 2010, κέρδισε πολυάριθμα βραβεία σε όλα τα παραπάνω.

Ουσιαστικά πρόκειται για μία από αυτές τις ταινίες, τις οποίες λατρεύουν οι Ιάπωνες, δηλαδή κοινωνική με θέμα την καθημερινή ζωή, γλυκόπικρη ιστορία με ισόποσες δόσεις χιούμορ και δράματος και αργή εξέλιξη χωρίς ιδιαίτερη δράση. Κατά τα άλλα το Dear Doctor, έχει εξαιρετική σκηνοθεσία, πολυ καλές ερμηνείες από το σύνολο των ηθοποιών του και εκπληκτική φωτογραφία. Ας το δούμε όμως αναλυτικά.

Ο Keisuke Soma είναι ένας τελειόφοιτος της ιατρικής, ο οποίος διορίζεται ως εκπαιδευόμενος σε ένα απομακρυσμένο αγροτικό χωριό. Εκεί γνωρίζει τον μόνιμο γιατρό της περιοχής, δρ Osamu Ino, ο οποίος φαίνεται να γνωρίζει τα πάντα για όλους τους κατοίκους του χωριού, όπου θεωρείται τοπικός ήρωας. Άμεση βοηθός του είναι μία νοσοκόμα, η Akemi Ohtake, η οποία έχει πείρα στα επίγοντα περιστατικά και είναι γενικότερα πολύ ικανή στη δουλειά της και ο Masayoshi Saimon, ο οποίος είναι ιατρικός επισκέπτης.

Και ενώ o Keisuke, του οποίου ο πατέρας διευθύνει ένα νοσοκομείο στο Tokyo, αρχικά θεωρούσε την δουλειά κατώτερη των δυνατοτήτων του, στη συνέχεια ενθουσιάζεται με τον τρόπο, με τον οποίο λειτουργεί ο δρ Ino, μαθαίνοντας ουσιαστικά έναν τρόπο προσέγγισης των ασθενών, τον οποίο δεν θα μπορούσε ποτέ να συναντήσει στα μεγάλα νοσοκομεία της πόλης.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα, αποτελεί μια γυναίκα του χωριού, η Kaduko Torikai, η οποία υποφέρει από έλκος, αλλά αρνείται να εξεταστεί από τον γιατρό, παρά μόνο ακούει τις συμβουλές της κόρης της, η οποία είναι γιατρός στο Tokyo. Εκείνος όμως, μέσω της πονηριάς και της ευγένιας του καταφέρνει να την πλησιάσει.

Και ενώ όλα φαίνονται να κυλούν καλά, ένα μυστικό έρχεται στην επιφάνεια, το οποίο φέρνει κυριολεκτικά τα πάνω κάτω. Τα υπόλοιπα θα σας αφήσω να τα παρακολουθήσετε μόνοι σας.

Σκηνοθέτης, σεναριογράφος και συγγραφέας του βιβλίου πάνω στο οποίο βασίστηκε το φιλμ, η Miwa Nishikawa, η οποία κάνει πραγματικά καλή δουλειά και στους δυο τομείς, προεξαρχόντως βέβαια της σύλληψης του χαρακτήρα του δρ Ino, ο οποίος είναι και αυτός που ουσιαστικά κάνει την ταινία να ξεχωρίζει από τις πολλές του είδους που κυκλοφορούν στην Ιαπωνία. Πρόκειται για την καλύτερη δουλειά της μέχρι σήμερα, από μία σκηνοθέτη, η οποία βελτιώνεται συνεχώς. Ανυπομονώ να παρακολουθήσω τις επόμενες δουλειές της.

Ως δρ Osamu Ino, ο Tsurube Shofukutei, ο οποίος για πρώτη φορά στην καριέρα του, η οποία είχε ξεκινήσει από το 1983, έχει πρωταγωνιστικό ρόλο και αποδεικνύει πως είναι μια τιμή, η οποία καθυστέρησε πολύ. Η απεικόνιση μιας ευρείας γκάμας συναισθημάτων είναι πραγματικά εκπληκτική, χωρίς μάλιστα τις συνήθεις υπερβολικές αντιδράσεις που συνηθίζουν οι Ιάπωνες ηθοποιοί. Αναμφίβολα από τα ατού της ταινίας.

Ως Keisuke Soma, ο Eita, ο οποίος έχει σαφέστατα δευτερεύων ρόλο, τον οποίο όμως αποδίδει αρκετά καλά, χωρίς όμως να αποτελεί σημείο αναφοράς. Εξυπηρετεί το χαρακτήρα του και αυτό είναι αρκετό για την συγκεκριμένη του εμφάνιση.

Ως Akemi Ohtake, η Kimiko Yo, η οποία αποδεικνύει για μία ακόμα φορά πόσο καλή είναι σε δευτερεύοντες ρόλους, μετά το Departures.

To ίδιο συμβαίνει και με την Κaoru Yachigusa, η οποία υποδύεται την Kaduko Torikai με εξίσου μεγάλη επιτυχία.

Γενικότερα το επιτελείο των ηθοποιών αποδίδει πάρα πολύ καλά, εξού και τα πολυάριθμα βραβεία που κέρδισαν όλοι τους.

Ειδική μνεία πρέπει να γίνεi και στην κινηματογράφιση του Katsumi Yanagizima, μας δίνει μερικά πραγματικά όμορφα πλάνα.

Συνοψίζοντας μπορούμε να πούμε πως το Dear Doctor, είναι μια πάρα πολύ καλή ταινία, σε ένα είδος όμως, το οποίο θεωρώ πως έφτασε στην κορύφωση του με το Departures. Και στη σύγκριση, αν και για λίγο, το Dear doctor είναι κατώτερο κυρίως στον τομέα της ανάπτυξης των χαρακτήρων, γεγονός που σαφέστατα έχει να κάνει και με την πληθώρα τους. Είναι πάντως ένα φιλμ που θα ευχαριστηθούν όλοι, ιδιαίτερα αυτοί που απόλαυσαν και το Departures.

Το trailer:

http://www.youtube.com/watch?v=gQ4MYS75v5s

THE DARK HARBOUR

2011-11-14T21:13:00.001-08:00

Αυτό που έχω καταλάβει για την βιομηχανία κινηματογράφου στην Ιαπωνία είναι πως το να κάνεις μια ταινία εκεί πρέπει να είναι πραγματικά εύκολο ή τουλάχιστον πολύ πιο εύκολο από ότι σε άλλες χώρες. Το γεγονός αυτό έχει ως αποτέλεσμα πολλοί δημιουργοί, οι οποίοι υπό άλλες συνθήκες δε θα είχαν καν την ευκαιρία, να αναδεικνύονται και ενίοτε να γνωρίζουν την επιτυχία, μαζί φυσικά και με τους υπόλοιπους συντελεστές τους. Έτσι, πολύ συχνά βλέπουμε φιλμ πολύ χαμηλού προϋπολογισμού, τα οποία όμως είναι πραγματικά καλά, κάτι το οποίο επίσης σπανίζει σε άλλες χώρες.

Μεγάλη συνεισφορά σε όλο αυτό έχει και το φεστιβάλ, το οποίο διοργανώνει κάθε χρόνο το περιοδικό Pia και αφορά εξ ολοκλήρου τέτοιου είδους παραγωγές, νέων δημιουργών κυρίως, με την υποτροφία που δίνει κάθε χρόνο στον νικητή του διαγωνισμού.

Μια ταινία λοιπόν που δημιουργήθηκε με αυτήν την υποτροφία είναι και το Dark Harbor, το οποίο ενσωματώνει όλα εκείνα τα χαρακτηριστικά που κάνουν τόσο ξεχωριστό τον ανεξάρτητο ιαπωνικό κινηματογράφο. Χαμηλός προϋπολογισμός, γλυπόπικρη ιστορία, αργή εξέλιξη χωρίς ιδιαίτερες εξάρσεις και χωρίς πολλά λόγια από τους πρωταγωνιστές. Απλά μια όμορφη ιστορία δοσμένη με όμορφο τρόπο. Ας τη δούμε όμως αναλυτικά.

O Manzo Ishiguro, είναι ένας ψαράς, ο οποίος δουλεύει μόνος του, σε μια βάρκα που κληρονόμησε από τον πατέρα του σε ένα μικρό παραθαλάσσιο χωριό. Εργάζεται πολύ σκληρά και η μόνη ψυχαγωγία του είναι να πηγαίνει σε ένα μπαρ της περιοχής, με ένα κόκκινο τριαντάφυλλο στο πέτο, για να προσελκύσει όποια γυναίκα βρίσκεται μόνη της στο ίδιο μέρος. Οι προσπάθειες του όμως είναι μάταιες και στα 38 του χρόνια έχει κουραστεί να είναι εργένης.

Κάποια στιγμή η διοίκηση του χωριού διοργανώνει ένα πάρτυ, στο οποίο είναι καλεσμένες γυναίκες από την πόλη για να γνωρίσουν ντόπιους εργένηδες ψαράδες. Από τους συμμετέχοντες απαιτείται να τραβήξουν ένα βίντεο, όπου ουσιαστικά θα παρουσιάζουν τον εαυτό τους και το οποίο θα προβληθεί κατα τη διάρκεια της συγκέντρωσης.

Όταν προβάλλεται το δικό του και ενώ η συγκέντρωση φαίνεται να μην έχει κανένα αποτέλεσμα για εκείνον, όλοι οι παρευρισκόμενοι, συμπεριλαμβανομένου και του ιδίου, διαπιστώνουν με έκπληξη, πως κατά της διάρκεια της λήψης του βίντεο, φαίνεται να υπάρχουν μια νεαρή γυναίκα και ένα παιδί στο πλάνο, κρυμμένα μέσα σε μια ντουλάπα πίσω ακριβώς από τον Manzo.

Όταν λοιπόν επιστρέφει στο σπίτι του, πραγματικά ανακαλύπτει πως μια γυναίκα και ένα παιδί κατοικούν κρυφά στην ντουλάπα του και ενοχλημένος τους διώχνει. Λίγο αργότερα όμως, τους προλαβαίνει με το φορτηγό του στο δρόμο και τους ζητάει να γυρίσουν. Η γυναίκα, Mitsuko, του εξηγεί πως ο πρώην φίλος της και πατέρας του Masao, τους εγκατέλειψε, χωρίς να τους αφήσει καθόλου χρήματα και αυτός είναι ο λόγος που κατοικούν στην ντουλάπα του.

Εκείνος τότε, τους εξηγεί πως τον έχει κουράσει η μοναξιά και πως θέλει να μείνουν μαζί του. Ουσιαστικά συνάπτει μια συμφωνία με την Mitsuko, σεξ με αντάλλαγμα στέγη και τροφή για αυτήν και τονMasao. Όσο όμως περνάει ο καιρός αρχίζει να την ερωτεύεται και να θεωρεί και τους δυο τους οικογένεια του. Τα υπόλοιπα θα σας αφήσω να τα παρακολουθήσετε μόνοι σας.

Σκηνοθέτης της ταινίας, ο Takatsuku Naito, o οποίος με τη δεύτερη ταινία της καριέρας του, Midnight pigskin wolf, κέρδισε την υποτροφία PFF, η οποία του επέτρεψε την δημιουργία της παρούσας ταινίας. Σκηνοθετεί με έναν τρόπο που ώρες ώρες μοιάζει καρτουνίστικος, ιδιαίτερα στην απεικόνιση του πρωταγωνιστή, καταφέρνει όμως να δημιουργήσει μια ρεαλιστική ταινία, παρακολουθώντας από πολύ κοντά τη ζωή σε ένα τέτοιο ψαροχώρι και με απώτερο σκοπό να δείξει τις επιπτώσεις που έχει η μοναξιά στον άνθρωπο. Αν σκεφτούμε πως ουσιαστικά πρόκειται για την πρώτη επαγγελματική δουλειά του, γίνεται φανερό πως το μέλλον του ανήκει.

Ως Manzo, o Shinya Kote, ο οποίος μοιάζει με θλιμμένο αρκούδο στο μεγαλύτερο μέρος της ταινίας και παίζει κυρίως με τις εκφράσεις του προσώπου, χωρίς να έχει πολλές ατάκες, σε μια ταινία άλλωστε, όπου οι διάλογοι είναι μετρημένοι. Είναι πάντως αρκετά διασκεδαστικό να τον παρακολουθείς.

Ως Mitsuko, η Yuko Miyamoto, η οποία ουσιαστικά συμπληρώνει τον Kote, υποδυόμενη τον χαρακτήρα της με ανάλογο τρόπο, χωρίς πολλά πολλά δηλαδή. Σε γενικές γραμμές δεν θεωρώ πως η παρουσία της έχει κάτι το αξιομνημόνευτο, χωρίς αυτό να σημαίνει πως αποτελεί μειονέκτημα για το φιλμ.

Το Dark Harbour, είναι από αυτές, τις αργές σε εξέλιξη, χωρίς καθόλου δράση ταινίες, οι οποίες είτε σου αρέσουν σαν είδος είτε όχι. Όσοι παρακολουθείτε το blog, είμαι σίγουρος πως έχετε ήδη σχηματίσει άποψη. Οι υπόλοιποι δοκιμάστε, δεν έχετε και τίποτα να χάσετε. Άλλωστε, αν ανακαλύψετε πως σας αρέσει το στυλ, θα έχετε να βλέπετε ταινίες για μια ζωή.

To trailer:

http://www.nipponcinema.com/trailers/the-dark-harbor-trailer

WITH BEAUTY AND SORROW

2011-11-08T11:07:00.000-08:00

Τώρα τελευταία, αποφάσισα να ασχοληθώ και με τον παλαιότερο, ιαπωνικό κυρίως κινηματογράφο, ώστε να καλύψω και κάποια κενά που έχω, όσο αναφορά την ιστορία του. Έτσι, μετά το Female convict scorpion, του 1972, παρακολούθησα το With beauty and sorrow, του 1965, το οποίο με τράβηξε για τρεις λόγους: Το ότι βασίζεται σε βιβλίο του βραβευμένου με Nobel, Yasunari Kawabata, για τον σκηνοθέτη, Masahiro Shinoda και τον πρωταγωνιστή, So Yamamura. Ας το δούμε όμως πιο αναλυτικά.

Όταν ήταν ακόμα ανερχόμενος συγγραφέας, λίγο πριν την μέση ηλικία, ο Toshio Oki, είχε μια εξωσυζυγική σχέση με μία δεκαεξάχρονη κοπέλα, την Otoko Ueno, η οποία έμεινε έγκυος. Η ιστορία είχε τραγικό τέλος, μιας και το βρέφος γεννήθηκε νεκρό, ενώ και η ίδια νοσηλεύτικε για κάποιο διάστημα σε ψυχιατρική κλινική, μη μπορώντας να ξεπεράσει τα γεγονότα. Προβλήματα αντιμετώπισε και ο ίδιος, μιας και κάποια στιγμή η σύζυγος του έμαθε για το περιστατικό, το οποίο μάλιστα ο ίδιος χρησιμοποίησε ως βάση για το μυθιστόρημα, που τον έκανε ουσιαστικά διάσημο και από τότε η συμπεριφορά της άλλαξε προς το χειρότερο.

Το χρονικό διάστημα που διαδραματίζεται η ιστορία, 24 χρόνια μετά τα τραγικά γεγονότα, ο Oki ταξιδεύει από το Tokyo στο Kyoto, για να συναντήσει ξανά την Otoko.Εκείνη, αν και πλέον είναι επιτυχημένη ζωγράφος, ουσιαστικά δεν ξεπέρασε ποτέ τα γεγονότα του παρελθόντος και πλέον διατηρεί λεσβιακή σχέση με μία πολύ όμορφη μαθήτρια της, η οποία αφού γνωρίζει από κοντά τον Oki, αποφασίζει να πάρει εκδίκηση για τα δεινά που προξένησε στην σύντροφο της, με τον πιο επώδυνο για εκείνον τρόπο. Τα υπόλοιπα θα σας αφήσω να τα παρακολουθήσετε μόνοι σας.

Σκηνοθέτης της ταινίας, ο Masahiro Shinoda, o οποίος σκηνοθετεί με τον ίδιο τρόπο που γράφει ο Kawabata. Αργά, χωρίς εξάρσεις, εστιάζοντας στα συναισθήματα των χαρακτήρων, μέχρι τη βαθύτερη λεπτομέρεια. Είναι βέβαια φανερό πως το όλο στυλ διαφέρει αρκετά από το σημερινό, οπότε ίσως σε πολλούς να φανεί κάπως περίεργο, αν όχι κουραστικό.

Ως Toshio Oki, ο So Yamamura, ο οποίος αποδίδει με συνέπεια έναν ρόλο, ο οποίος απαιτεί προσήλωση σε ένα συγκεκριμένο μοτίβο, πράγμα που μερικές φορές αποδεικνύεται αρκετά δύσκολο για τους ηθοποιούς. Δεν είναι ο καλύτερος ρόλος του αλλά δεν χρειάζεται κιόλας. Σαν επαγγελματίας όμως είναι άψογος.

Δε θα σας αφήσω με αυταπάτες, το With Beauty and sorrow ενδείκνυται μόνο για φανατικούς του ιαπωνικού κινηματογράφου, οπότε ας προσέλθουν μόνο οι οραγματικά πιστοί.

Ένα ενδεικτικό βίντεο για την ταινία, μιας και trailer δεν βρέθηκε:

http://www.dailymotion.com/video/xbrvn2_with-beauty-and-sorrow-masahiro-shi_shortfilms#from=embed

701: FEMALE CONVICT SCORPION

2011-10-26T10:52:00.000-07:00

Με αφορμή την άμεση αναφορά του Love Exposure στην ταινία 701 female convict scorpion, είπα να κάτσω να ξαναδώ την συγκεκριμένη, μετά από χρόνια, με μια πιο κριτική ματιά αυτή τη φορά και ιδού τα αποτελέσματα.

Καταρχάς να αναφέρουμε πως κατατάσσεται στις exploitation ταινίες, ή Pinky Violence, όπως ονομαζόταν το είδος στην Ιαπωνία και δη στην υποκατηγορία Women in prison, όπως ονομάζονται τα φιλμ, τα οποία εκτυλλίσονται, κατά κύριο λόγο, σε γυναικείες φυλακές. Αν προσθέσουμε στα παραπάνω πως πρόκειται για χαμηλού προϋπολογισμού παραγωγή του 1971 και πως πρωταγωνίστρια είναι η Meiko Kaji, γίνεται κατανοητό, πως μιλάμε για τον ορισμό του cult.

To υποτυπώδες, όπως ήταν αναμενόμενο, σενάριο, το οποίο βασίζεται στο ομώνυμο manga του Toru Shinohara, έχει ως εξής: H Nami Matsushima, γνωρίζει και ερωτεύεται έναν αστυνομικό, τον Sugimi, ο οποίος την αναγκάζει να εισχωρήσει στην Yakuza, ώστε να του δίνει πληροφορίες. Λίγο αργότερα όμως αποδεικνύεται, πως της είχε στήσει παγίδα, για να κερδίσει την εύνοια της εγκληματικής οργάνωσης. Εκείνη, μόλις συνειδητοποιεί τι έχει συμβεί, κάνει μια αποτυχημένη προσπάθεια να τον σκοτώσει, συλλαμβάνεται και οδηγείται στη φυλακή. Ενώ βρίσκεται υπό την συνεχή κακομεταχείριση των δεσμοφυλάκων και των συγκρατουμένων της, ο Sugimi ενορχηστρώνει την δολοφονία της, με τη βοήθεια της Yakuza. Τα υπόλοιπα θα σας αφήσω να τα διαβάσετε μόνοι σας.

Σκηνοθέτης της ταινίας, ο Shunya Ito, ο οποίος παρουσιάζει μία από τις πιο ¨καλλιτεχνικές¨του είδους, χρησιμοποιώντας τεχνικές κινηματογράφισης, που σπάνια συναντώνται στο είδος. Χαρακτηριστικό της δουλειάς του, πως παρουσιάζει την ιστορία, σαν να πρόκειται για comic strip, κάτι που φαίνεται ιδιαίτερα στο χαρακτήρα της Nami, η οποία παίζει πράγματι σαν να ήταν χαρακτήρας από comic, μιλώντας ελάχιστα και υποδυόμενη ουσιαστικά το ρόλο μόνο με τις εκφράσεις του προσώπου της. Δεν είναι τυχαίο πως για την συγκεκριμένη κέρδισε το βραβείο νέου σκηνοθέτη, από το Director's Guild of Japan.

Ως Nami Matsushima, όπως προείπαμε, η Meiko Kaji, η οποία δίνει μια εκπληκτική παράσταση, χωρίς μάλιστα να μιλάει σχεδόν καθόλου και περνώντας το μεγαλύτερο μέρος της ταινίας είτε ως θύμα εξευτελισμού ή βίας, είτε ως σκεύος ηδονής. Αλλά με τέτοιο βλέμμα, ίσως και να μη χρειάζονται πολλά λόγια.

Χαρακτηριστικά να αναφέρουμε πως κατα τη διάρκεια της ιστορίας πέφτει θύμα βιασμού από μια ομάδα αντρών της Yakuza, αναγκάζεται να ανεβοκατεβαίνει σκάλες εντελώς γυμνή υπό το βλέμμα των δεσμοφυλάκων, της ρίχνουν καυτή σούπα ενώ βρίσκεται δεμένη χειροπόδαρα στο πάτωμα, καυγαδίζει στις ντουζιέρες, την αναγκάζουν να σκάβει έναν λάκκο για δύο 24ωρα συνεχόμενα, ενώ στη συνέχεια την πετάνε σε ένα κελί χωρίς κρεβάτια, κάνει σεξ με μία μυστική αστυνομικό, η οποία είχε ως σκοπό να της αποσπάσει πληροφορίες, δέχεται συνεχώς χτυπήματα από τους δεσμοφύλακες, οι συγκρατούμενες της, την δένουν από το ταβάνι και την χτυπάνε με ρόπαλα, ενώ λίγο αργότερα της βάζουν μια καυτή λάμπα ανάμεσα στα πόδια, κτλ. (Μιλάμε για exploitation, όχι αστεία). Να αναφέρουμε επίσης πως στην ταινία ακούγεται το τραγούδι Urami Bushi, το οποίο τραγουδά η ίδια και είναι από τα κομμάτια που ακούγονται στο Kill Bill, του Tarantino.

Όπως καταλαβαίνετε, η ταινία δεν απευθύνεταυ στο ευρύ κοινό. Όσοι όπως είναι οπαδοί των b - movies και θέλουν να δουν πως ξεκίνησε ο θρύλος της Meiko Kaji, σίγουρα θα απολαύσουν τον συγκεκριμένο τίτλο.

To trailer:

http://www.youtube.com/watch?v=nY9xAybsfR4

Το Urami Bushi live:

http://www.youtube.com/watch?v=XBmaDd7qlcU

LOVE EXPOSURE

2011-10-17T01:56:00.000-07:00

Έχω δει και έχω απολαύσει όλες σχεδόν τις δουλειές του Sion Sono και οφείλω να ομολογήσω πως η συγκεκριμένη είναι το αριστούργημα του. Είναι πραγματικά δύσκολο να περιγράψεις μια τέτοια δουλειά και αυτό αποτελεί κοπλιμέντο. Στις τέσσερις ώρες που διαρκεί περίπου (χρόνος που διαμορφώθηκε κατόπιν αιτήματος των παραγωγών, μιας και η αρχική της διάρκεια ήταν περίπου έξι ώρες), υπάρχουν στοιχεία περιπέτειας, κωμωδίας, δράματος, κοινωνικής σάτυρας, παρωδίας, ρομάντσου, μαλακού πορνό, ενώ εξετάζονται θέματα όπως η θρησκεία, οι οικογενειακές σχέσεις, η αγάπη, ο έρωτας, το σεξ, η εφηβεία, η ηδονή, οι ενοχές και ακόμα περισσότερα. Το εκπληκτικό είναι ότι όλα αυτά παρουσιάζονται με έναν τρόπο που όχι μόνο δεν γίνεται κουραστικός (πέρα από ένα μόνο σημείο που διαρκεί το πολύ 15 λεπτά), αλλά απόλυτα ψυχαγωγικός, σε τέτοιο βαθμό που δεν σ'αφήνει να ξεκολλήσεις από την ταινία. Και μπορώ να πω, ότι είναι η πρώτη ταινία γυρισμένη με ψηφιακή κάμερα που βλέπω χωρίς να με ενοχλεί η εικόνα. Ας τη δούμε όμως αναλυτικά.

Ο θάνατος της μητέρας του Yu Honda, η οποία ήταν πιστή χριστιανή, έχει βαθύτατη επίδραση στον ίδιο, ο οποίος ορκίζεται να ζήσει τη ζωή του με ευλάβεια και να αγαπήσει μόνο μια γυναίκα, η οποία θα βρίσκεται πολύ κοντά στο προφίλ της Παναγίας. αλλά και στον πατέρα του, Tetsu, ο οποίος γίνεται ένας αφοσιωμένος καθολικός, διοικώντας μάλιστα την δική του εκκλησία, στην οποία και κατοικούν.

Και ενώ όλα φαίνονται να βαίνουν καλώς και οι δύο τους να έχουν βρει μια ισορροπία στην καθημερινότητα τους, εμφανίζεται μια γυναίκα στην εκκλησία του Tetsu, η Kaori Fujiwara, η οποία δείχνει αρχικά πάθος για την θρησκεία και καταφέρνει στο τέλος να βαπτιστεί χριστιανή, αλλά λίγο αργότερα αποδεικνύεται πως το πραγματικό της πάθος ήταν ο ίδιος ο Tetsu. Από την στιγμή που βαφτίζεται λοιπόν, εξομολογείται τον έρωτα της και από κει και πέρα κάνει τα πάντα για να τον σαγηνεύσει, κάτι που στο τέλος καταφέρνει, πείθοντας τον μάλιστα, να μετακομίσουν όλοι μαζί σε ένα σπίτι.

Όταν όμως διαπιστώνει πως εξαιτίας της ιδιότητας του ως καθολικός ιερέας δεν δύναται να την παντρευτεί, εξοργίζεται, αρχίζει να φέρεται άσχημα και λίγο αργότερα τον εγκαταλείπει για έναν άλλο άντρα. Η αντίδραση της αυτή έχει πολύ άσχημο αντίκτυπο στον Tetsu, ο οποίος ξεσπάει στο ποιμνίο του, αλλάζοντας το κύρηγμα του από φιλεύσπλαχνο σε εκδικητικό, αλλά κυρίως στο γιο του, τον οποίο υποχρεώνει να του εξομολογείται κάθε μέρα, πιέζοντας του να του αναφέρει την κάθε του αμαρτία, ακόμα κι αν πρόκειται για το πάτημα ενός μυρμηγκιού.

Ο Yu όμως, ο οποίος είναι ένα πραγματικά καλό παιδί, δεν έχει αρχικά αμαρτίες να εξομολογηθεί, πράγμα που εξοργίζει τον πατέρα του, ο οποίος χαρακτηριστικά του αναφέρει πως είναι αμαρτία να πιστεύεις πως δεν έχεις αμαρτήσει. Έτσι για να τον ικανοποιήσει, αρχίζει και ψεύδεται για πράξεις, τις οποίες ουδέποτε έχει διαπράξει και όταν ο πατέρας του τον καταλαβαίνει αποφασίζει να αλλάξει τον τρόπο ζωής του, ώστε να έχει κάτι να του εξομολογείται.

Έτσι αρχίζει να φέρεται άσχημα σε περιστάσεις που παλαιότερα θα φερόταν με ευγένεια, ενώ λίγο αργότερα γίνεται μέλος μια συμμορίας, τα μέλη της οποίας τον δέχονται με χαρά όταν τους δηλώνει πως απώτερος σκοπός της ζωής του είναι η αμαρτία. Αρχίζει πλέον να φέρεται σαν κανονικός αλήτης κλέβοντας και ξυλοκοπώντας ανθρώπους σε κάθε του ευκαιρία, χωρίς ποτέ να παραλείπει να εξομολογείται στο τέλος της ημέρας στον πατέρα του, ο οποίος πάντοτε του δίνει άφεση αμαρτιών. Αυτό όμως δεν αρέσει στον Yu, ο οποίος λαχταρά να του φερθεί μια φορά σαν πατέρας και να τον μαλώσει πραγματικά και όχι απλά να τον συγχωρήσει ως ιερέας.

Και ενώ έχει φτάσει σε αδιέξοδο, τρία από τα μέλη της συμμορίας, οι οποίοι ήταν και αυτοί που τον σύστησαν στους υπολοίπους, του γνωρίζουν έναν θεωρητικά σοφό δάσκαλο, ο οποίος αφού ακούει τον σκοπό της ζωής του, του διδάσκει τεχνικές kung fu, οι οποίες όμως έχουν σαν στόχο (αν είναι ποτέ δυνατόν) την φωτογράφιση γυναικείων εσωρούχων κάτω από τις φούστες τους, χωρίς αυτές να το παίρνουν είδηση. Ο Yu αποδεικνύεται πολύ καλός και σύντομα τελειώνει τα μαθήματα του, έχοντας γίνει πλέον ειδικός σε αυτού του είδους την φωτογράφιση. Από κει και πέρα περνάει τον περισσότερο χρόνο της μέρας του φωτογραφίζοντας, ενώ εντυπωσιάζει τόσο τους φίλους του, ώστε του ζητούν να τους διδάξει και αυτούς. 'Οταν μάλιστα εξομολογείται την καινούρια αμαρτία του δεχεται επιτέλους την αντίδραση, την οποία τόσο περίμενε, με τον πατέρα του να τον χτυπάει και να τον διώχνει από την εκκλησία, λέγοντας του πως είναι ανώμαλος, προς μεγάλη χαρά του Yu.

Εκείνη την περίοδο, και ενώ προσπαθεί να φωτογραφίσει τρεις κοπέλες, έξω από την εκκλησία του πατέρα του, γνωρίζει την Aya Koike, την μόνη από τις τρεις, η οποία δεν ενοχλείται από την ασχολία του και μάλιστα φαίνεται να τον συμπαθεί, ενώ από εκείνο το σημείο και μετά αρχίζει να τον παρακολουθεί συνεχώς μαζί με τις άλλες δύο φίλες της.

Στη συνέχεια και ενώ ο πατέρας του έχει ξεπεράσει επιτέλους την φυγή της Kaori και έχει επανέλθει στον παλιό ενάρετο εαυτό του, κατά τη διάρκεια ενός χαμένου στοιχήματος από τους φίλους του, οι οποίοι τον έχουν υποχρεώσει να ντυθεί γυναίκα και να φιλήσει μια κοπέλα, συναντάει την Yoko, η οποία είναι έτοιμη να χτυπηθεί με μια παρέα αντρών που την ενοχλούν και επιτέλους βρίσκει τη γυναίκα που ανταποκρίνεται στο πρότυπο της Παναγίας. Την ερωτεύεται κεραυνοβόλα και αφού την βοηθάει να νικήσει στον καυγά της, γνωρίζονται και κατόπιν παρότρυνσης των φίλων του, τη φιλάει, πράξη που προκαλεί στην Υοκο, τα ίδια ακριβώς συναισθήματα με εκείνον, μόνο που τα δικά της απευθύνονται στη γυναίκα που μόλις γνώρισε. Τα υπόλοιπα, τα οποία είναι εξίσου και ακόμα περισσότερο πολλά και το ίδιο υπερρεαλιστικά θα σας αφήσω να τα παρακoλουθήσετε μόνοι σας.

Σκηνοθέτης της ταινίας, όπως προείπαμε, ο Sion Sono, στην κορυφαία στιγμή της καριέρας του. Το να δημιουργήσει κάποιος ταινία με τόσο μεγάλη διάρκεια χωρίς να γίνεται βαρετή, ήταν από μόνο του ένα δύσκολο εγχείρημα, όμως αυτός το έφερε εις πέρας με μεγάλη μάλιστα επιτυχία. Στα ατού της ταινίας η ανάλυση των χαρακτήρων, η οποία φτάνει μέχρι την τελευταία λεπτομέρεια, ενώ σίγουρα αξίζει να γίνει ιδιαίτερη αναφορά στην διακωμώδιση των κινέζικων ταινιών πολεμικών τεχνών καθώς και στον γυναικείο χαρακτήρα που υποδύεται ο Υu, εξώφθαλμη παρωδία της σειράς ταινιών του '70, Female convict scorpion, με τη Meiko Kaji.

Σίγουρα αξιοσημείωτη είναι και η όλη σύλληψη της φωτογράφισης κάτω από τη φούστα, κάτι που έχω την εντύπωση πως μόνο αυτός θα μπορουσε και να την σκεφτεί, αλλά και να την παρουσιάσει με αυτόν τον τρόπο.

Ως Yu, o Takahiro Nishizima, στον πρώτο πρωταγωνιστικό ρόλο της καριέρας του, στον οποίο και τα πάει περίφημα, παρά το μεγάλο βαθμό δυσκολίας του χαρακτήρα, τον οποίο υποδύεται που κάνει σχεδόν τα πάντα στην ταινία, από kung fu μέχρι ρομαντικές σκηνές. Δεν είναι τυχαίο πως έλαβε το βραβείο πρωτοεμφανιζόμενου στα βραβεία Kinema Junpo και Mainichi.

Ως Yoko η Hikari Mitsushima, η οποία επίσης αποδίδει πολύ καλά, ιδιαίτερα στις σκηνές όπου παίζει την κακιά ή την θυμωμένη. Οφείλω επίσης να ομολογήσω πως πλέον έχει ομορφύνει πολύ.

Ως Aya, η Sakura Ando, της οποία λόγω εμφάνισης και μόνο, της πάει πολύ ο ρόλος της κακιάς, χωρίς αυτό να σημαίνει πως δεν αποδίδει και αυτή πολύ καλά.

Ως Tetsu, o Watabe Atsuro, επίσης με πολύ καλή απόδοση, ίσως στον δυσκολότερο ρόλο της ταινίας.

Ως Kaori, η Makiko Watanabe, η οποία παίζει την τρελλή ουσιαστικά, με κάπως υπερβολικό τρόπο βέβαια, ο οποίος όμως τις περισσότερες φορές ταιριάζει με το στυλ της ταινίας.

Το Love exposure σάρωσε τα βραβεία, τόσο στην Ιαπωνία όσο και διεθνώς και γενικότερα άφησε πολύ καλές εντυπώσεις, όπου κι αν προβλήθηκε, παρά τον χαμηλό προϋπολογισμό, την μεγάλη διάρκεια και την τουλάχιστον "τραβηγμένη" θεματολογία της. Μόνο και μόνο για αυτό αξίζει να βρείτε ένα ελεύθερο τετράωρο και να την απολαύσετε. Είναι δεδομένο πως δεν θα χάσετε.

To trailer:

http://www.youtube.com/watch?v=5Fxa5NuVrqU&feature=player_embedded

BREATHLESS

2011-10-04T08:47:00.000-07:00

Είναι από αυτές τις ταινίες, για τις οποίες δεν μπορώ να πω αν μου άρεσε. Όχι ότι μπορείς να την πεις κακή, αλλά σε αφήνει με μία περίεργη αίσθηση στο τέλος, η οποία είναι δύσκολο να περιγραφεί. Στην Ιαπωνία βέβαια, οι κριτικοί την αποθέωσαν, μιας και κέρδισε το βραβείο ξενόγλωσσης στα περισσότερα φεστιβάλ. Το μόνο σίγουρο για το Breathless είναι πως θα ακούσετε περισσότερες βρισιές από ότι έχετε ακούσει ποτέ σε ασιατικό τίτλο. Ας το δούμε όμως αναλυτικά, αφήνοντας εξ ολοκλήρου σε σας τα συμπεράσματα.

O Sang Hun, είναι ένας χαμηλόβαθμος γκάνγκστερ, ο οποίος δουλεύει για έναν τοκογλύφο, τον Man Sik, που τυγχάνει να είναι και ο μοναδικός του φίλος. Η δουλειά του περιλαμβάνει κυρίως την αναζήτηση αυτών που χρωστάνε και τον εξαναγκασμό τους σε πληρωμή με τη βία. Συνήθως συνοδεύεται και από κάποιον νεαρό, τον οποίο θεωρητικά εκπαιδεύει, αλλά ουσιαστικά τον χρησιμοποιεί σαν σάκο του μποξ, όταν δεν υπάρχει κάποιος άλλος να δείρει ή να βρίσει.

Ο πατέρας του Sang Hun, Seung Cheol, ήταν ένας πολύ σκληρός άνθρωπος, ο οποίος βιαιοπραγούσε συχνά πάνω στην οικογένεια του και σε μία από αυτές τις εξάρσεις, σκότωσε τη γυναίκα του και έστειλε στο νοσοκομείο το γιο του, πράγμα που εκείνος δεν του συγχώρεσε ποτέ. Έτσι, όταν μετά απο χρόνια αποφυλακίζεται και συγκατοικεί με τον Sang Hun, εκείνος, μην μπορώντας να ξεχάσει τα γεγονότα αυτά, ξεσπάει πολύ συχνά πάνω στον γέρο πλέον πατέρα του, χτυπώντας τον σχεδόν κάθε φορά που γυρνάει σπίτι, έχοντας πιει λίγο παραπάνω.

Τα μόνα άτομα για τα οποία φαίνεται να νοιάζεται πραγματικά, είναι η αδερφή του και ο μικρός γιος της, τον οποίο μεγαλώνει μόνη της, στους οποίους αφήνει μεγάλο μέρος των χρημάτων που κερδίζει από την δουλειά του και γενικά τους φέρεται με αγάπη, με τον δικό του του τρόπο βέβαια, ο οποίο περιλαμβάνει πάρα πολλές βρισιές.

Μια μέρα, στη διάρκεια αναζήτησης οφειλετών, γνωρίζει μία νεαρή κοπέλα, την Υeon Hee, η οποία είναι ακόμα μαθήτρια σχολείου και μια περίεργη φιλία αρχίζει και σχηματίζεται ανάμεσα στους δυο τους. Εκείνη, έχει επίσης τρομερά οικογενειακά προβλήματα, μιας και η μητέρα της έχει φύγει από το σπίτι, ο πατέρας της είναι ένας μισότρελος, ο οποίος περνάει ολόκληρη τη μέρα μπροστά στην τηλεόραση, ενώ και ο αδερφός της, Yeon Jae, το μόνο που κάνει είναι να της ζητάει χρήματα. Η ιστορία περιπλέκεται, όταν ο Yeon Jae πιάνει δουλειά στον Man Sik και γίνεται βοηθός του Sang Hun. Τα υπόλοιπα θα σας αφήσω να τα παρακολουθήσετε μόνοι σας.

Σκηνοθέτης, σεναριογράφος και πρωταγωνιστής της ταινίας, ως Sang Hun, ο Yang Ik Joon, ο οποίος κάνει πάρα πολύ καλή δουλειά και στους τρεις τομείς, δημιουργώντας δύσκολους χαρακτήρες και παίζοντας τον πιο δύσκολο από αυτούς. Το σενάριο, το οποίο μέχρι ενός σημείου είναι αυτοβιογραφικό, εμβαθύνει σε μεγάλο βαθμό στην ενδοοικογενειακή βία, χωρίς καμία περιστροφή, όσον αναφορά την απεικόνιση της βίας, τόσο σωματικής όσο και λεκτικής, δημιουργώντας έτσι, μια άκρως ρεαλιστική ταινία. Επίσης, είναι φανερό το μήνυμα που θέλει γενικότερα να περάσει το Breathless, πως ο κύκλος της ενδοοικογενειακής βίας, είναι από αυτούς, που είναι σχεδόν αδύνατο να κλείσουν.

Γενικότερα, μπορούμε να πούμε πως ο Yang Ik Joon αποδεικνύει, πως δεν πρόκειται για μία ακόμα περίπτωση ηθοποιού, ο οποίος θέλει να έχει περισσότερη εξουσία στα χέρια του, αλλά για έναν πραγματικά ελπιδοφόρο σκηνοθέτη, του οποίου τις επόμενες δουλειές περιμένω με ανυπομονησία. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε πως βραβεύτηκε σε πολλά φεστιβάλ ανά τον κόσμο και για τις τρεις ιδιότητες του στο Breathless.

Ως Υeon Hee, η Kim Kkobbi, η οποία, αποδίδει πάρα πολύ καλά το ρόλο της και αποτελεί ένα από τα ατού της ταινίας. Άλλωστε, κέρδισε και αυτή διεθνή βραβεία για την απόδοση της.

Το σίγουρο για το φίλμ, είναι πως είναι γενικότερα δύσκολο στην παρακολούθηση του, λόγω της μεγάλης διάρκειας (130 λεπτά περίπου), της αργής εξέλιξης, της συνεχούς βωμολοχίας και της έντονης απεικόνισης βίας, η οποία συχνά στρέφεται προς παιδιά. Δεν νομίζω βέβαια πως θα μπορούσε να πει κάποιος πως πρόκειται για χάσιμο χρόνου, αλλά όπως είπα και στην αρχή, τα συμπεράσματα τα αφήνω εξ ολοκλήρου σε εσάς.

To trailer:
http://www.youtube.com/watch?v=a6tJds9BlYg

BLUE SPRING

2011-09-30T03:40:00.000-07:00

Ακόμα μια ταινία στο συνηθισμένο, για τις ιαπωνικές ταινίες, μοτίβο, όπου ουσιαστικά δεν υπάρχει δράση, παρά μόνο εξέλιξη της ιστορίας. Το καλό με το είδος αυτό είναι πως ουσιαστικά έχει τελειοποιηθεί, με αποτέλεσμα να βλέπουμε πολύ καλές σκηνοθεσίες, ηθοποιίες και τεχνικά στοιχεία. Το μόνο πρόβλημα είναι πως είναι κάπως δύσκολες στην παρακολούθηση τους, τουλάχιστον στο μέσο δυτικό μάτι, το οποίο σίγουρα δεν έχει συνηθίσει σε τέτοιους ρυθμούς. Ας δούμε όμως γιατί ακριβώς μιλάμε.

Το σενάριο, βασίζεται σε μία συλλογή αυτοβιογραφικών διηγημάτων του συγγραφέα manga Matsumoto Taiyo. Η ιστορία εκτυλλίσεται σε ένα σχολείο αρρένων. Από την αρχή γίνεται κατανοητό πως δεν πρόκειται για συνηθισμένους μαθητές, αν και τα προβλήματα που φαίνεται να αντιμετωπίζουν είναι σχετικά φυσιολογικά. Ο κύριος χαρακτήρας, Kujo, γίνεται αρχηγός της 7μελούς συμμορίας των μεγαλύτερων μαθητών του σχολείου, όταν κερδίζει στο παιχνίδι με τα παλαμάκια, το οποίο παίζεται ως εξής: Μαθητές περνούν από την πίσω μεριά του κιγκλιδώματος της ταράτσας του σχολικού κτιρίου και προσπαθούν να χτυπήσουν όσες περισσότερες φορές μπορούν παλαμάκια, αφήνοντας όπως καταλαβαίνετε τα χέρια τους από τα κάγκελα, με κίνδυνο να πέσουν από την ταράτσα και να σκοτωθούν.

Αρχικά φαίνεται να απολαμβάνει τον ρόλο του, τιμωρώντας τους μαθητές που δεν φέρονται με σεβασμό σε κάποιο μέλος της συμμορίας, συχνά χρησιμοποιώντας ρόπαλα του μπέιζμπολ,αλλά μετά από λίγο αρχίζει και βαριέται, όπως συμβαίνει και με τα περισσότερα πράγματα στη ζωή του.

Ο Aoki, ο οποίος είναι από πολύ μικρός φίλος με τον Kujo, είναι πλέον το δεξί του χέρι, αλλά ουσιαστικά λειτουργεί σαν υποτακτικός, μη μπορώντας να πάρει καμία απόφαση χωρίς να τον ρωτήσει. Όταν λοιπόν, κάποια στιγμή, ο Kujo αρχίζει να τον αγνοεί, εκίνος πραγματικά ξεφεύγει.

Από τα υπόλοιπα μέλη της συμμορίας, ένας είχε θέσει σαν μοναδικό σκοπό της ζωής του, την πρόκριση της ομάδας μπέιζμπολ του σχολείου στο εθνικό πρωτάθλημα και όταν η προσπάθεια αυτή στέφεται με αποτυχία, στην τελευταία μάλιστα φάση του αγώνα, αδυνατεί να συνεχίσει με οποιονδήποτε τρόπο τη ζωή του. Ένας άλλος δεν μπορεί να βρει κανέναν απολύτως σκοπό στη ζωή του και απλά περνάει το χρόνο του, μέχρι τη στιγμή που όλη αυτή η κατάσταση τον κάνει και αυτόν να ξεφύγει.

Οι υπόλοιποι μαθητές του σχολείου είναι φανερό πως εξαρτώνται σε μεγάλο βαθμό από τις διαθέσεις των "αρχηγών", ενώ ειδική περίπτωση αποτελεί το "Φάντασμα", όπως τον αποκαλούν όλοι στο σχολείο, των καθηγητών συμπεριλαμβανομένων, εξαιτίας της καταληκτικής ασθένειας του.

Την υπόλοιπη εξέλιξη θα σας αφήσω να την παρακολουθήσετε μόνοι σας.

Σκηνοθέτης της ταινίας ο Toshiaki Toyada, σε μία ακόμα πολύ καλή δουλειά του, όπου υπογράφει και το σενάριο. Αυτό που μου αρέσει σε αυτόν τον σκηνοθέτη είναι πως σε όλες τις δουλειές του έχει κάτι να πει, αλλά το λέει με έναν τρόπο, ο οποίος σε προκαλεί να σκεφτείς για να καταλάβεις, αλλά παράλληλα σε αφήνει να ερμηνεύσεις την ιστορία και όπως εσύ θέλεις.

Ως Kujo, o Ryuhei Matsuda, τον οποίο είχα να δω από το Taboo Gohato, του 1999. Στην συγκεκριμένη, παίζει έναν έφηβο απαθή απέναντι σε όλα, ακόμα και την ίδια του τη ζωή, ο οποίος όμως κρύβει πολύ βία μέσα του. Ομολογουμένως, αποδίδει πολύ καλά το ρόλο του, ως πρωταγωνιστής.

Σε γενικές γραμμές είναι δύσκολη ταινία, αλλά περνάει μηνύματα για τους εφήβους, κι αν ξεπεράσετε την αργή εξέλιξη, είναι δεδομένο πως θα την απολαύσετε.

Το trailer:

http://www.youtube.com/watch?v=OrqbFWHiElY&feature=related

CATERPILLAR

2011-09-21T18:57:00.000-07:00

Είχα αρκετό καιρό να δω δράμα και πραγματικά μου είχε λείψει το είδος. Για αυτό το λόγο και ήμουνα θετικά επηρρεασμένος από την αρχή για το Caterpillar, ιδιαίτερα όταν παρατήρησα πως σκηνοθέτης είναι ο θρύλος του pinku eiga, Koji Wakamatsu, για τον οποίο είχα μια περιέργεια για τις δυνατότητες του να σκηνοθετήσει άλλο είδος. Τελικά πάντως δεν απογοητεύτικα καθόλου. Ας δούμε λοιπόν το γιατί.

To σενάριο, το οποίο είναι ελαφρώς βασισμένο στο ομώνυμο διήγημα του Edokawa Rampo, του 1929, του οποίου η επανατύπωση απαγορεύτηκε τ0 1939, έχει ως εξής: Στα τέλη του 1930, λίγο πριν το τέλος του Σινοϊαπωνικού πολέμου και την αρχή του Β' Παγκοσμίου, επιστρέφει στο σπίτι του ο υπολοχαγός Kyuzo Kur0kawa, έχοντας ακρωτηριασμένα και τα τέσσερα άκρα του, έχοντας χάσει την ακοή του και με εκτεταμένα εγκαύματα στην δεξιά πλευρά του κεφαλιού του. Για την προσφορά του όμως στην πατρίδα έχει κερδίσει 3 παράσημα και τον τίτλο του "του Θεού του πολέμου". Οι συγγενείς του μένουν αποσβωλομένοι από την εικόνα που παρουσιάζει η κατάστασή του, αλλά, σε μεγάλο βαθμό υποκριτικά, προσπαθούν να πείσουν την σύζυγο του, Shigeko, πως είναι τιμή της που θα φροντίζει έναν ήρωα πολέμου.
Εκείνη ξεπερνάει το αρχικό σοκ της, όταν σιγά σιγά αρχίζει να επικοινωνεί με τον σύζυγό της, αλλά αυτό δεν κρατάει για πολύ, επειδή γρήγορα συνειδητοποιεί πως εκτός από όλες τις δουλειές του σπιτιού, την δουλειά στο χωράφι, πρέπει να ικανοποιεί και όλες τις βιολογικές ανάγκες του συζύγου της,οι οποίες περιλαμβάνουν και τις σεξουαλικές του ορέξεις (Ολοφάνερη προσφορά του Wakamatsu στο σενάριο).

Η μόνη κοινωνική δραστηριότητα του ζευγαριού είναι όταν ο ανάπηρος Kyuzo, πάντα με την παρασημοφερμένη του στολή, παρίσταται σε γιορτές ή όταν η Shigeko τον βγάζει βόλτα μέσα σε ένα καρότσι, θεωρητικά για να ανεβάσει το ηθικό των κατοίκων του χωριού, αλλά και ως τιμωρία κατά κάποιον τρόπο, για τα βάσανα που της έχει προκαλέσει, πράγμα που γίνεται αντιληπτό από ένα σημείο και μετά, μιας και εκείνος δεν θέλει καθόλου να βγαίνει από το σπίτι.

Η κατάσταση χειροτερεύει όταν κάποια στιγμή εκείνοις αρχίζει να βασανίζεται από τα εγκλήματα που διέπραξε κατά την διάρκεια του πολέμου και κυρίως τον βιασμό μίας Κινέζας, ενώ και εκείνη, όπως είναι φυσιολογικό, βρίσκεται στα πρόθυρα νευρικής κρίσης.

Εκτός από δράμα, το Caterpillar είναι και ένα πολιτικό σχόλιο για την Ιαπωνία της εποχής, μιας και βλέπουμε στη διάρκεια της ταινίας, την έκταση της προπαγάνδας της χώρας στους πολίτες, οι οποίοι ακόμα και με το θάνατο τους θεωρούν πως κάνουν το χρέος τους προς την πατρίδα και τον αυτοκράτορα. Χαρακτηριστικό πως δεν δυσανασχετεί κανένας, όταν κατά τη διάρκεια του B' Παγκοσμίου και ενώ η Ιαπωνία έχανε τον πόλεμο, γίνεται επιστράτευση ακόμα και των νέων κάτω των 20 αλλά και ενός γέρου του χωριού, ο οποίος ήταν ήδη βετεράνος του προηγούμενου πολέμου αφήνοντας ουσιαστικά την περιοχή χωρίς άντρες, πέρα από έναν τρελλό, τον ανάπηρο Kyuzo και τον άρρωστο αδερφό του. Επίσης την ίδια περίοδο και ενώ η χώρα βαδίζει από ήττα σε ήττα, το ράδιο βομβαρδίζει τους πολίτες με ψευδείς ειδήσεις για μεγάλες νίκες, αποκρύπτωντας με αισχρό τρόπο την αλήθεια.

Τα υπόλοιπα, θα σας αφήσω να τα παρακολυθήσετε μόνοι σας.

Σκηνοθέτης της ταινίας, όπως προείπαμε, o Koji Wakamatsu, ο οποίος κάνει πάρα πολύ καλή δουλειά, προσαρμόζοντας την ιστορία του Rampo στα γεγονότα του Β' Παγκοσμίου (το πρωτότυπο διαδραματιζόταν στον νικηφόρο για τους Ιάπωνες Ρωσοϊαπωνικό πόλεμο) και κρατώντας μια πολύ λεπτή ισορροπία ανάμεσα στο κοινωνικό δράμα, την σάτυρα και το πολιτικό σχόλιο μέσω αληθινών εικόνων από τον πόλεμο, χωρίς όμως να ξεχνάει να χρησιμοποιήσει, τις αγαπημένες του, ακραίες σκηνές βίας και ερωτισμού. Πλέον δηλώνω θαυμαστής του. (Λογικά το επόμενο αφιέρωμα που θα κάνω).

Ως Shigeko Kurokawa, η εκπληκτική Shinobu Terajima, η οποία από μόνη της αποτελεί έναν από τους λόγους για να δει κάποιος την ταινία. Εντυπωσιάστηκα ιδιαίτερα από τους τρόπο που αποδίδει όλες τις εκφάνσεις της ανθρώπινης συμπεριφοράς. Λύπη, χαρά, οργή, κατάθλιψη, περηφάνια, ντροπή, σε άκρως ρεαλιστική και πειστική απόδοση. Δεν είναι τυχαίο ότι έλαβε βραβεία από τρία διαφορετικά διεθνή φεστιβάλ.

Ως Kyuzo Kurokawa, o Shima Onishi, σε έναν ρόλο, ο οποίος είναι δύσκολο να κριθεί, μιας και δεν μιλάει καθόλου. Είναι κι αυτός πολύ πειστικός πάντως, παίζοντας έναν πραγματικά τραγικό χαρακτήρα.

Άκρως αξιοσημείωτο για όλους όσους δούλεψαν στην ταινία είναι πως η κάθε σκηνή γυρίστηκε χωρίς καθόλου πρόβες, με μία μόνο λήψη, με τον κάμεραμαν να μετακινείται γύρω από τους ηθοποιούς, γεγονός που είχε ως αποτέλεσμα τα γυρίσματα του Caterpillar να διαρκέσουν μόλις 12 ημέρες.

Είναι και ο παραπάνω ένας από τους λόγους που αξίζει να δει κανείς το Caterpillar, μαζί με την ευκαιρία να γνωρίσει τον Wakamatsu και την Terajima. Είναι πάντως "δύσκολη" ταινία λόγω της αργής εξέλιξης και κάποιων έντονων, το λιγότερο, σκηνών, οπότε προσέλθετε με δικιά σας ευθύνη.

Το trailer:
http://www.youtube.com/watch?v=ir4fby55EzI

YELLOW SEA

2011-09-16T02:51:00.000-07:00

Έχω εκφράσει επανειλλημένως την άποψη μου, πως στον τομέα των περιπετειών οι κορεάτικες παραγωγές βρίσκονται τουλάχιστον ένα επίπεδο παραπάνω από τις αντίστοιχες άλλων κρατών. Ακόμα μία απόδειξη του γεγονότος αυτού είναι και η παρούσα ταινία, η οποία αν και δεν φτάνει στα επίπεδα του Chaser ή του I saw the devil, εξακολουθεί να είναι μια πάρα πολύ καλή περιπέτεια. Aς το δούμε λοιπόν αναλυτικά.

Joseon ονομάζονται οι Κινέζοι κορεατικής καταγωγής, οι οποίοι κατοικούν στην Κίνα, αλλά αποτελούν ξεχωριστή εθνότητα, η οποία είναι αναγνωρισμένη από την Λαϊκή δημοκρατία της Κίνας. Κατοικούν ως επί το πλείστον στην αυτόνομη κορεάτικη περιφέρεια, Yanbian και χαρακτηριστικό τους είναι πως συνήθως μιλούν άπταιστα και τα Μανδαρίνικα και τα Κορεάτικα.

Σε αυτήν την φυλή ανήκει και ο πρωταγωνιστής της ταινίας, Κu Nam, ένας πραγματικά ταλαίπωρος άνθρωπος. Δουλεύει ως ταξιτζής, αλλά έχει πάρα πολλά χρέη, λόγω του εθισμού του στο τζόγο, με αποτέλεσμα ένα μεγάλο μέρος του μισθού του να το κρατάει η μαφία. Η γυναίκα του, η οποία έφυγε για να δουλέψει στην Ν. Κορέα, με απώτερο σκοπό να του στέλνει χρήματα, δεν έχει δείξει σημεία ζωής για μεγάλο διάστημα και ο ίδιος, υποψιάζεται πως τον έχει παρατήσει για κάποιον άλλο. Μη μπορώντας να συντηρήσει καν την μικρή τους κόρη, την έχει αφήσει στην μητέρα του, μια αθυρόστομη γυναίκα, η οποία τον αποκαλεί συνεχώς μπάσταρδο. Κάποια στιγμή το αφεντικό του τον απολύει και το μεγαλύτερο μέρος της αποζημίωσης του το παίρνει η μαφία.

Τον πλησιάζει τότε ένας από τους αρχηγούς της τοπικής μαφίας, ο Μyung Ga και του προτείνει να πάει στην Ν. Κορέα και να σκοτώσει κάποιον και θα πληρωθεί ένα ποσό αρκετό ώστε να ξοφλήσει το χρέος του. Εκείνος, μην έχοντας άλλη επιλογή, αποφασίζει να ενδώσει και μετά από ένα μεγάλο ταξίδι φτάνει λαθραία στην Ν. Κορέα. Εκεί, ο σύνδεσμός του, του εξηγεί πως έχει δέκα μέρες να φέρει σε πέρας το έργο του, γιατί τότε φεύγει το πλοίο που θα τον επιστρέψει.

Αρχίζει λοιπόν να παρακολουθεί τον στόχο του, ενώ παράλληλα προσπαθεί να βρει και τη χαμένη γυναίκα του. Τη μέρα που αποφασίζει τελικά να τον σκοτώσει, τα πράγματα περιπλέκονται, μιας και δεν είναι ο μόνος με τον ίδιο σκοπό. Στην υπόθεση μπλέκεται ένας αρχηγός της τοπικής μαφίας, ο Tae Won,ενώ λίγο αργότερα καταφθάνει στην Κορέα και ο Myung ga, με την συμμορία του και όλοι αυτοί, μαζί με την αστυνομία κυνηγάνε, για διαφορετικούς λόγους ο καθένας, τον Κu Nam. Τα υπόλοιπα θα σας αφήσω να τα παρακολουθήσετε μόνοι σας.

Σκηνοθέτης της ταινίας ο Na Hong Jin, στην δεύτερη του ταινία, όπου τα πηγαίνει επίσης πολύ καλά, χωρίς όμως να φτάνει τα επίπεδα του The chaser. Του καταλογίζω ιδιαίτερα μια κάποια ασυνέπεια στην εξέλιξη των χαρακτήρων του, μιας και ο πρωταγωνιστής από ανθρωπάκος της σειράς, μετατρέπεται ξαφνικά σε αδίστακτο κακοποιό, ενώ και ο Tae Won, πρέπει να είναι ο πιο φοβισμένος αρχηγός μαφίας, που έχω δει ποτέ. Επίσης δεν κατάλαβα γιατί κανείς δεν χρησιμοποιύσε πιστόλια ή άλλα σύγχρονα όπλα, παρά μόνο μαχαίρια, σφυριά και σε κάποιες περιπτώσεις κόκκαλα ζώων. Ας πρόσεχε κι αυτός να μην ανέβαζε τόσο πολύ τα στάνταρ του από την αρχή.

Ως Κu Nam, o Ha jeong woo, o οποίος πρωταγωνιστούσε και στο Chaser. Εδώ δίνει μια ακόμα πολύ καλή ερμηνεία, είτε ως καημένος ανθρωπάκος, είτε ως αιμοσταγής δολοφόνος.

Ως Μyung Ga, o Kim Yoon Seok, επίσης του Chaser, του οποίου είναι φανερό πως ο ρόλος του κακού του πάει πραγματικά πολύ. Εξαιρετικός στο ρόλο του.

Ως Tae Won, o Jo Sung Ha, ο οποίος παίζει επίσης πολύ καλά τον ρόλο του αγχωμένου κακού, αν και όπως είπα και παραπάνω δεν θεωρώ πως είναι τρόπος που αρμόζει σε αρχηγό μαφίας. Προφανώς πάντως, εκτελεί τις εντολές του σκηνοθέτη με τον καλύτερο τρόπο.

Πέραν των ενστάσεων που ανέφερα παραπάνω και την καμιά φορά κουραστική κάμερα, το Yellow sea δεν έχει άλλα ψεγάδια και γενικώς είναι μια τεχνικά άρτια ταινία, της οποίας τα 157 λεπτά θα απολαύσουν οι περισσότεροι.

Το trailer:

http://www.youtube.com/watch?v=YPIRJFAZY2M&feature=player_embedded

HANGING GARDEN

2011-09-12T11:22:00.000-07:00

Όπως έχω πει επανειλλημένως, απολαμβάνω σε πολύ μεγάλο βαθμό τις κοινωνικές ταινίες και ιδιαίτερα τις ιαπωνικές, οι οποίες συνήθως αποτυπώνουν ακραίες εκφάνσεις της καθημερινότητας. Αυτός είναι ο πρώτος λόγος που ανυπομονούσα να δω το Hanging Garden. O δεύτερος είναι τα πάρα πολλά, καλά λόγια που έχω ακούσει για τον σκηνοθέτη, Toshiaki Toyoda, τα οποία, στην προηγούμενη του ταινία που παρακολούθησα, το 9 souls, δεν βγήκαν αληθινά. Όχι πως ήταν κακιά ταινία, απλώς δεν δικαιολογούσε τόσους διθύραμβους. Αυτή τη φορά όμως, κατάλαβα για ποιον λόγο τόση φασαρία για τον συγκεκριμένο. Ας την δούμε όμως αναλυτικά.

Το σενάριο, το οποίο βασίζεται στο ομώνυμο βιβλίο του Mitsuyo Kakuta, έχει ως εξής: Οι Kyobashi είναι μια φαινομενικά φυσιολογική οικογένεια, η οποία αποτελείται από τέσσερα μέλη. Η μητέρα, Eriko, η οποία διατηρεί μια part time εργασία σε ένα εστιατόριο και ασχολείται κατά κύριο λόγο με το νοικοκυριό, ο πατέρας Takashi, ένας τυπικός Ιάπωνας, ιδιωτικός υπάλληλος γραφείου (salary man, όπως τους αποκαλούν συνήθως), και τα δύο παιδιά, η κόρη Mana και ο γιος Κο, 16 και 14 χρονών αντίστοιχα, οι οποίοι είναι μαθητές. Στην ιστορία εμπλέκεται ακόμα η μητέρα της Eriko, Sacchin, η οποία νοσηλεύεται στο νοσοκομείο με καρκίνο του πνεύμονα, αλλά αρνείται να εγχειριστεί. Αυτό που κάνει ξεχωριστή την οικογένεια, είναι πως τα μέλη της, με πρωτοβουλία της μητέρας, έχουν συμφωνήσει να είναι απόλυτα ειλικρινείς και να μην έχουν μυστικά μεταξύ τους. Αυτό βέβαια οδηγεί σε κάποιες περίεργες καταστάσεις, όπως το να συζητάνε στο τραπέζι σε πιο μέρος έγινε η σύλληψη καθενός εκ των παιδιών ή το να γορτάζουνε όλοι μαζί την πρώτη περίοδο της κόρης.

Κι απο δω και πέρα, όσο η ταινία εμβαθύνει στα μέλη γίνεται κατανοητό πως τίποτα φυσιολογικό δεν υπάρχει. Ο Takashi, o οποίος έχει να κάνει 5 χρόνια σεξ με την Eriko, διατηρεί σχέση με δύο γυναίκες, με τις οποίες συχνά επιδίδεται σε S&M συνουσίες. Η μία είναι συνάδερφος της γυναίκας του, ενώ η δεύτερη, λίγο αργότερα προσλαμβάνεται από το γιο του, για να του κάνει ιδιαίτερα, με αποτέλεσμα να έρχεται τακτικά στο σπίτι.

Ο Κο, του οποίου ο χαρακτήρας τον κατατάσσει στην κατηγορία του οργισμένου με τα πάντα εφήβου, είναι φανερό πως τρέφει σεξουαλικές σκέψεις για την δασκάλα του, από την οποία κάποια στιγμή ζητάει να κοιμηθούν μαζί, στο ίδιο ξενοδοχείο μάλιστα, όπου έγινε η σύλληψη της Mana.

Και εκείνη όμως πηγαίνει συχνά εκεί, για να κάνει σεξ με σχετικά άγνωστους, μιας και σπάνια πηγαίνει στο σχολείο, περνώντας τον περισσότερο καιρό της στο πολυκατάστημα της περιοχής. Και σαν να μη φτάνουν αυτά, συχνά φωτογραφίζεται για περιοδικά για ενήλικους.

Η μητέρα, προσπαθεί να κρύψει την κατάθλιψη της, πίσω από ένα μόνιμο χαμόγελο, το οποίο διατηρεί ακόμα κι όταν την εκμεταλλεύονται συνάδερφοι ή όταν φαντάζεται πως σκοτώνει τον συνομιλητή της με ένα πηρούνι. Προσπαθεί απεγνωσμένα να μην επαναλάβει τα λάθη που έκανε η μητέρα της, όταν την μεγάλωνε, η οποία, με τη σειρά της, δίνει μια νέα έννοια στον όρο κακός γονιός, με την όλη, διαρκώς πνιγμένη στους καπνούς του τσιγάρου, συμπεριφορά της.

Όλοι λοιπόν διατηρούν μυστικά , παρά τη συμφωνία τους και παρ'όλα αυτά συνεχίζουν να παίζουν το θέατρο της "ανοιχτής" οικογένειας με πρωτοβουλία κυρίως της Eriko, η οποία φαίνεται να έχει και τα περισσότερα ψυχολογικά προβλήματα. Τα υπόλοιπα θα σας αφήσω να τα παρακολουθήσετε μόνοι σας.

Σκηνοθέτης της ταινίας ο Toshiaki Toyoda, ο οποίος υπογράφει και το σενάριο, κάνοντας καταπληκτική δουλειά και στα δύο. Εντυπωσιάζει η γενικότερη απεικόνιση των μελών της οικογένειας, με αποκορύφωμα την χαμογελαστή κατάθλιψη της Eriko και την ακραία συμπεριφορά της μητέρας της. Και μια και μιλάμε για απεικόνιση, το Hanging garden είναι επίσης πολύ εντυπωσιακό οπτικά, με τα έντονα χρώματα να κυριαρχούν τόσο στα σκηνικά όσο και στην φωτογραφία. Ιδιαίτερα καλή εντύωση μου έκαναν η σκηνή, όπου η Eriko φαντάζεται πως σκοτώνει μια συνάδερφο της, καθώς και η βροχή από αίμαι προς το τέλος, οι οποίες παρεπιπτόντως είναι και οι μόνες σκηνές όπου υπάρχει κάποια μορφής βία. ( Το ότι με εντυπωσίασαν κυρίως αυτές δεν το λες και τυχαίο). Το μόνο που με ενόχλησε κάπως, ήταν τα πλάνα όπου η κάμερα περιστρεφόταν κυκλικά, πράγμα το οποίο μετά από λίγο γινόταν κουραστικό.

Ως Eriko, η Kyoko Koizumi, η οποία δίνει ακόμα μια καταπληκτική παράσταση, τόσο με τις σιωπές της, όσο και με τους διαλόγους της. Αναμφίβολα από τα μεγάλα ατού της ταινίας. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε πως για την συγκεκριμένη κέρδισε τα βραβεία καλύτερης ηθοποιού στα Blue Ribbon Awards και Nikkan Sports Film Awards.

Ως Takashi, o Itsuji Itao, ο οποίος είναι και stand up comedian, κάτι που γίνεται φανερό, από τον διανθισμένο με χιούμορ τρόπο που υποδύεται τον χαρακτήρα του. Έχει καλή απόδοση, χωρίς όμως να εντυπωσιάζει.

Ως Mana, η Anne Suzuki, η οποία αποδίδει άριστα το ρόλο της ψυχολογικά διαταραγμένης έφηβης. Και αυτή απ0 τα ατού της ταινίας.

Ως Κο, ο Masahiro Hirota, ο οποίος υποδύεται τον λιγότερο ενδιαφέροντα χαρακτήρα της ταινίας. Είναι γενικά άπειρος σαν ηθοποιός και ίσως για αυτό να έχει ουσιαστικά συμπληρωματικό ρόλο. Θεωρώ πως ο χαρακτήρας του ουσιαστικά εξυπηρετεί το σενάριο με την παρουσία της δασκάλας του\ερωμένης του πατέρα του, στο σπίτι. Δεν αποτελεί μειονέκτημα πάντως.

Ως Sacchin, η Asami Imajuku, η οποία υποδύεται εκπληκτικά την κακότροπη μητέρα και γιαγιά. Σίγουρα μένουν οι σκηνές, όπου καπνίζει στο λεωφορείο, ενώ απαγορεύεται και όταν συναντάει τον εγγονό της με την δασκάλα του στο ξενοδοχείο. Να τονίσουμε επίσης πως, αν και παίζει την γιαγιά, όταν γυρίστηκε η ταινία ήταν μόλις 27 ετών, γεγονός που αποδεικνύει το πόσο καλή ηθοποιός είναι.

Δεν είναι ανάλαφρη ταινία, μιας και ουσιαστικά στη διάρκεια της δεν εκτυλλίσεται κάποια ιστορία, απλά παρατηρούμε πως κυλάει η ζωή των μελών της οικογενείας. Είναι όμως άρτια σκηνοθετημένη, με πολύ καλές ηθοποιίες και γενικότερα διανθισμένη με λίγο χιούμορ και λίγο υπερρεαλισμό, ώστε να μην γίνεται βαρύ, οικογενειακό δράμα και πιστεύω πως θα την απολαύσουν τουλάχιστον οι οπαδοί των κοινωνικών ταινιών.

Το trailer:
http://www.youtube.com/watch?v=rlW2HkrDYLc

PULSE

2011-09-03T03:32:00.000-07:00

Ακόμα ένα αριστουργηματικά σκηνοθετημένο μεταφυσικό θρίλερ, από έναν δημιουργό, ο οποίος έχει ειδικευθεί στο να προβάλλει το είδος, στην αγνότερη μορφή του, χωρίς ακριβά εφέ και σκηνές άσκοπου εντυπωσιασμού, κάνοντας το να φαίνεται ως ανώτερο καλλιτεχνικό δημιούργημα. Ας δούμε όμως περί τίνος πρόκειται.

Το σενάριο, το οποίο είναι βασισμένο στο ομώνυμο βιβλίο του σκηνοθέτη, αποτελείται από δύο ιστορίες, οι οποίες εκτυλλίσονται παράλληλα. Η πρώτη, αφορά 4 φίλους, τους Kudo Michi, Sasano Junko, Toshio Yabe και Taguchi, οι οποίοι δουλεύουν σε ένα θερμοκήπιο. Ο τελευταίος, ο οποίος δούλευε σε ένα πρόγραμμα στον υπολογιστή, εξαφανίζεται για ένα διάστημα, γεγονός που αναγκάζει την Michi να τον αναζητήσει στο διαμέρισμα του. Όταν τον συναντάει, εκείνος δείχνει απόμακρος, ενώ λίγο αργότερα ανακαλύπτει στο διπλανό δωμάτιο τον Taguchi κρεμασμένο, συνειδητοποιώντας πως αυτό που είχε δει πριν λίγο ήταν το φάντασμα του. Αναρωτώμενοι οι τρεις φίλοι για τα αίτια της αυτοκτονίας του φίλου τους, αποφασίζουν να εξετάσουν το πρόγραμμα, το οποίο δούλευε ο Taguchi, όπου ανακαλύπτουν μια φωτογραφία του διαμερίσματος του, όπου στην οθόνη του υπολογιστή καθρεφτίζεται το φάντασμα του.

H δεύτερη έχει για πρωταγωνιστή τον Ryosuke Kawashima, έναν φοιτητή οικονομικών, ο οποίος αποφασίζει να ασχοληθεί με το Διαδίκτυο. Όταν συνδέεται όμως για πρώτη φορά, ο υπολογιστής αυτόματα τον κατευθύνει σε μια σελίδα, η οποία δείχνει εικόνες από ανθρώπους να κάθονται σε σκοτεινά δωμάτια, ενώ λίγο αργότερα του εμφανίζει ένα μήνυμα που αναφέρει "Do you want to meet a ghost?". Εκείνος, έντρομος κλείνει τον υπολογιστή, για να διαπιστώσει λίγο αργότερα, το βράδυ πως έχει ξανασυνδεθεί στην ίδια σελίδα από μόνος του. Την επόμενη μέρα πηγαίνει στο τμήμα πληροφορικής του πανεπιστημίου, όπου η υπεύθυνη, Harue Karasawa, του δίνει συμβουλές για το πως να αποθηκεύσει τη σελίδα, ώστε να μπορέσουν να την ελέγχξουν. Τα υπόλοιπα θα σας αφήσω να τα παρακολουθήσετε μόνοι σας.

Να αναφέρω επίσης, πως υπάρχει μια σαφέστατη αλληγορία στην ταινία, για την αποξένωση των ανθρώπων στις μεγαλουπόλεις, η οποία οδηγεί στην κατάθλιψη και ειδικότερα στην Ιαπωνία, στην αυτοκτονία.

Σκηνοθέτης ο Kiyoshi Kurosawa, σε ένα στυλ, το οποίο ουσιαστικά έχει γίνει σήμα κατατεθέν του, αυτό του αργού τρόμου, το οποίο σαφέστατα έχει επηρεαστεί από το Ring, αλλά τελικώς βαδίζει σε άλλα μονοπάτια, τα οποία εμπλέκουν και το κοινωνικό φιλμ, έστω με τη μορφή αλληγορίας, γεγονός που ουσιαστικά δημιουργεί ένα άλλο είδος ταινίας.

Έχοντας πάντα στο νου μας πως στις ταινίες του Kurosawa τον πρώτο λόγο έχει η ατμόσφαιρα και όχι οι ηθοποιοί, ας περάσουμε να δούμε τους πρωταγωνιστές.

Ως Kodo Michi, η Kumiko Aso, η οποία για την ερμηνεία της κέρδισε το βραβείο καλύτερης ηθοποιού στα Japanese Professional Awards. Παίζει αρκετά καλά, πράγμα το οποίο, όπως προείπαμε, σημαίνει ότι εξυπηρετεί άριστα την ατμόσφαιρα.

Ως Ryosuke Kawashima, o Haruhiko Kato και ως Harue Karasawa, η Koyuki, για τους οποίους πάνω κάτω ισχύουν τα ίδια με την Kumiko Aso.

Γενικότερα, αν σας άρεσαν τα ιαπωνικά Ring, κατά πάσα πιθανότητα θα σας αρέσουν και οι ταινίες τρόμου του Kurosawa. Αν προτιμάτε το αμερικάνικο στυλ (γρήγορη δράση, εφέ, έντονοι ήχοι κτλ) ψάξτε αλλού.

To trailer:

http://www.youtube.com/watch?v=JyDf4igNJ38&feature=player_embedded

ZEN

2011-08-29T10:44:00.000-07:00

Οι βιογραφικές ταινίες ήταν πάντα από τις αγαπημένες μου και ίσως μια αιτία για αυτό είναι ότι συνηθως περικλείουν μια δόση, μικρή είτε μεγάλη, επικότητας. Το ίδιο συμβαίνει και με το Zen, η οποία αναφέρεται στη ζωή του Dogen Zenji, ενός Ιάπωνα Βουδιστή μοναχού, ο οποίος έζησε την περίοδο 1200 - 1253 και υπήρξε ο ιδρυτής του Soto Zen.

Ο Dogen λοιπόν, ήταν κατα πάσα πιθανότητα (για την παιδικη του ηλικία τα στοιχεία είναι συγκεχυμένα) γόνος αριστοκρατικής οικογένειας, αν και κατά πάσα πιθανότητα νόθος γιος ενός αυτοκρατορικού αξιωματούχου, ενώ η μητέρα του πέθανε ότανο ίδιος ήταν 7 χρονών. Ενώ ξεκίνησε την ενασχόληση του με τον Βουδισμό στο βουνό Hiei, δεν ικανοποιήθηκε με τις διδασκαλίες της σχολής Tendai και αφού αναζήτησε απαντήσεις σε άλλα μοναστήρια στην Ιαπωνία, χωρίς να ικανοποιηθεί από τις απαντήσεις, αποφάσισε να συνεχίσει την αναζήτηση του στην Κίνα.

Από αυτό το σημείο ξεκινάει και η ταινία. Στην διάρκεια του ταξιδιού του γνωρίζει έναν μοναχό, τον Ji uen, ο οποίος του θυμίζει σε πολύ μεγάλο βαθμό έναν παιδικό του φίλο. Εκείνος, αφού ακούει τους προβληματισμούς του, τον συμβουλεύει να γίνει μαθητής του Rujing, ο οποίος δίδασκε Caodong (η αντίστοιχη κινέζικη λέξη για το Soto Zen) σε ένα μοναστήρι στο βουνό Tiantong. Εκεί εντρυφεί στο νόημα του συνεχούς, σιωπηρού διαλογισμού, όπου και βρίσεκι τελικώς τις απαντήσεις που έψαχνε, βοηθούμενος και από τις συμβουλές ενός γέρου μοναχού, ο οποίος είναι υπεύθυνος σιτισμού στο μοναστήρι. Σε ηλικία 27 ετών και αφού ουσιαστικά έχει ολοκληρώσει την εκπαίδευση του στην Kίνα, επιστρέφει στο Kyoto, όπου ιδρύει τη σχολή του, η οποία αρχικά αποτελείται από μια μικρή ομάδα, συμπεριλαμβανομένου του Ji uen, που καταφθάνει από την Κίνα για να τον βοηθήσει, του Shunryo, ενός νεαρού μοναχού, ο οποίος αναλαμβάνει το σημαντικότατο πλέον, στη συνείδηση του Dogen, καθήκον του επισιτιστή και του Ejo, ο οποίος είναι ουσιαστικά ο δεύτερος στην ιεραρχία του ναού. Την ίδια περίοδο, επανασυστήνεται με την Orin, την οποία είχε σώσει όταν ήταν μικρή από βέβαιο θάνατο και η οποία πλέον είναι ιερόδουλη. Εκεί θα αντιμετωπίσει αρκετά προβλήματα από τους μοναχούς των άλλων σεκτών του Βουδισμού, προεξαρχόντων των μοναχών του μοναστηρίου Hiezan. Τα υπόλοιπα θα σας αφήσω να τα παρακολουθήσετε μόνοι σας.

Σκηνοθέτης της ταινίας, ο Banmei Takahashi, σε μία από τις λίγες "mainstream" δουλειές του, μιας και έχει ασχοληθεί κυρίως με τον χώρο του pinku eiga. Στη συγκεκριμένη πάντως, τα καταφέρνει αρκετά καλά, ιδιαίτερα αν αναλογιστούμε πως η βιογραφία του Dogen είναι μια ιστορία χωρίς σχεδόν καθόλου δράση, όπως αναμενόταν άλλωστε, μιας και μιλάμε για δάσκαλο του Zen. Με λίγα λόγια, εφόσον κατάφερε η συγκεκριμένη να μην είναι διόλου βαρετή, είναι δεδομένο πως τα κατάφερε αρκετά καλά.

Ως Dogen, ο Kantaro Nakamura, ο οποίος είναι ηθοποιός του Kabuki κατα κύριο λόγο, γεγονός που του δίνει μια ποιότητα σαν ηθοποιό, η οποία δεν συναντάται εύκολα. Ουσιαστικά η ταινία στηρίζεται στην απόδοση του, μιας και ο ρόλος του είναι σαφέστατα μεγαλύτερος από τους αντίστοιχους τον υπολοίπων και ο ίδιος δίνει μια εκπληκτική παράσταση αποτελώντας ουσιαστικά το μεγάλο ατού της ταινίας.

Ως Orin, η Yuki Uchida, η οποία είναι άκρως διάσημη στην Ιαπωνία, μιας και είναι επίσης τραγουδίστρια, εβώ υπήρξε και μοντέλο. Παίζει αρκετά καλά σε έναν μικρό σχετικά ρόλο, χωρίς όμως να εντυπωσιάζει.

Σε γενικές γραμμές μπορούμε να πούμε πως πρόκειται για μια αρκετά καλογυρισμένη παραγωγή, με μεγάλο της ατού τον πρωταγωνιστή, η οποία βλέπετε αρκετά ευχάριστα. Δεν θα σας συναρπάσει, όπως άλλωστε προείπα, ουσιαστικά δεν έχει καθόλου δράση, αλλά δε θα σας κουράσει κιόλας.

To trailer:
http://www.youtube.com/watch?v=TVglRKoSc5E

SHANGRI LA

2011-08-24T01:16:00.000-07:00

Είναι από τις ταινίες που λέμε διαμαντάκι. Δεν είναι πολύ γνωστή, μιας και δεν κυκλοφόρησε καν σε dvd στις Η.Π.Α. Είναι όμως από τις παραγωγές, οι οποίες έφτιαξαν το μύθο του Takashi Miike. Πάμε να τη δούμε όμως αναλυτικά.

Shangri la ονομάζεται από αυτούς που μένουν εκεί, ένα μικρό κομμάτι γης δίπλα στη θάλασσα, του οποίου οι κάτοικοι, είναι όλοι άστεγοι. Αρχηγός τους ένας τύπος με αφάνα, που φοράει μονίμως μαύρα γυαλιά ηλίου και όλοι αποκαλούν Δήμαρχο(mayor). Την περίοδο που ξεκινά να εκτυλλίσεται η ιστορία, οι άστεγοι δέχονται επίθεση από μια ομάδα κακοποιών, οι οποίοι θέλουν να πετάξουν σκουπίδια στην περιοχή τους. Τους άστεγους σώζει ένας περαστικός, ο οποίος τρέπει τους κακοποιούς σε φυγή δείχνοντας τους το σήμα του, το οποίο αυτοί περνάνε για αστυνομική ταυτότητα μέσα στη νύχτα, αλλά στην πραγματικότητα πρόκειται για ένα βιβλιάριο του ταχυδρομείου. Λίγο αργότερα γίνεται και αυτός κάτοικος της περιοχής με το όνομα Βοηθός (deputy).Την επόμενη μέρα σώζουν από την αυτοκτονία, έναν ιδιοκτήτη τυπογραφείου, ο οποίος εξαιτίας της χρεοκοπίας της κύριας εταιρείας χρηματοδότησης του, κινδυνεύει να μείνει στον δρόμο. Όλοι μαζί καταστρώνουν ένα σχέδιο, με απώτερο σκοπό να εκβιάσουν τον διεφθαρμένο πρόεδρο της εταιρίας για να του αποσπάσουν χρήματα, ώστε να μπορέσει να ξαναλειτουργήσει η εταιρία του πλέον επονομαζόμενου Προέδρου(president).

Σκηνοθέτης της ταινίας όπως προείπαμε ο Takashi Miike , ο οποίος σκηνοθετεί αριστοτεχνικά, μια ουσιαστικά συνηθισμένη ιδέα. Αξίζει να αναφερθούμε στον τρόπο με τον οποίο χρησιμοποιεί το χιούμορ σε στιγμές που δεν το περιμένεις, όπως πχ όταν μια υποτιθέμενη συμμορία μοτοσυκλετιστών πρόκειται να επιτεθεί στην Shangri La, αλλά όταν καταφθάνουν οδηγούν όλοι μικρές αυτόματες μηχανές, η όταν κατά τη διάρκεια μιας είσπραξης χρημάτων απο εκβιασμό, ο Δήμαρχος ρωτάει τον εκβιαζόμενο αν θέλει απόδειξη. Από τις πολύ καλές δουλειές του.

Ως Mayor, o αγνώριστος Sho Aikawa, ο οποίος υποδύεται το ρόλο του σα να ήταν χαρακτήρας anime και ουσιαστικά κλέβει την παράσταση. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε, πως είναι από τους αγαπημένους ηθοποιούς του Miike. Ως Deputy, o Shiro Shano και ως President, o Yu tokui και οι δύο βετεράνοι ηθοποιοί, οι οποίοι έχουν γίνει κυρίως γνωστοί μέσω των δευτερευόντων ρόλων που παίζουν συνήθως, πράγμα που συμβαίνει και εδώ. Η φωνή του δεύτερου πάντως είναι από αυτές που σίγουρα θα σας μείνει.

Σίγουρα θα τη δείτε ευχάριστα και μη φοβάστε αυτή τη φορά δεν υπάρχει καθόλου η χαρακτηριστική βία του Miike (Τώρα αν αυτό είναι καλό άλλο θέμα.)

ΥΓ1 Αφού δεν έχει κυκλοφορήσει το dvd στις Η.Π.Α, ούτε trailer δεν κατάφερα να βρω.

AIN'T NO TOMORROWS

2011-08-23T08:34:00.000-07:00

Η περιγραφή μιλούσε για μια κοινωνική ταινία, η οποία εξετάζει το θέμα της σεξουαλικότητας των εφήβων μαθητών στη Ιαπωνία. Όπως ήταν αναμενόμενο βέβαια, τα παραδείγματα ήταν όλα ακραίες περιπτώσεις, γεγονός που έκανε το Ain't no tomorrows, άκρως ενδιαφέρον. Ας δούμε όμως περί τίνος πρόκειται.

Ουσιαστικά, η ταινία περιστρέφεται γύρω από τρεις συμμαθητές και τη σχέση του καθενός με ένα κορίτσι. Ο Mikio είναι ερωτευμένος με την Natsuko, η οποία υποφέρει από προβλήματα υγείας. Μία μέρα την πετυχαίνει σε ερωτικό ραντεβού με έναν από τους καθηγητές τους και λίγο αργότερα την εκβιάζει για να το κάνει μαζί του. Ο Akihiro βρίσκει μια μέρα την Chizu λιπόθυμη, ενώ αίμα τρέχει ανάμεσα στα πόδια της. Η κοπέλα, επειδή μεγαλώνει χωρίς μητέρα δεν έχει ουσιαστικά καμία γνώση περι γυναικολογικών και σεξουαλικών θεμάτων και ζητάει από τον Akihiro να μην αποκαλύψει αυτά που είδε εκείνη την ημέρα, αλλά και να της μάθει για το σεξ. Ο Anpai, είναι χοντρός και κάπως "αργός" και οι υπόλοιποι δύο συνηθίζουν να του πιάνουν το στήθος, ενώ φαντασιώνονται πως πρόκειται για κορίτσι και μετά τον πληρώνουν κιόλας. Κάποια στιγμή τον πλησιάζει μία από τις "ωραίες" της τάξης, η οποία έχει κουραστεί από τα αγόρια που ασχολούνται μόνο με το στήθος της και οι δυο τους αρχίζουν μία σχέση.

Σκηνοθέτης της ταινίας η Yuki Tanada, την οποία είχαμε ξανασυναντήσει στο Moon and cherry. Συνεχίζει στο ίδιο εξαιρετικό μοτίβο, εξερευνώντας ιδιάζουσες σεξουαλικές καταστάσεις νέων, μέσα όμως από ένα πρίσμα, το οποίο παραπέμπει πρωτίστως στο ρομαντισμό, παρά στην πορνογραφία, όπως τόσο συχνά βλέπουμε στον ιαπωνικό κινηματογράφο.

Ως Mikio, o Emoto Tokio, ως Akihiro, o Yuya Endo και ως Anpai o Ini Kusano. Στους γυναικείους ρόλους, ως Natsuko, η Miwako, ως Chizu, η Sakura Ando και ως Akie, η Ayame Misaki, όλοι τους νέοι ηθοποιοί χωρίς ιδιαίτερες περγαμηνές, οι οποίοι παρόλα αυτά αποδίδουν άκρως πειστικά τους ρόλους τους.

Βλέπετε ευχάριστα και πιστεύω πως θα αρέσει σε όλους όσους εκτιμάνε τις κοινωνικές ταινίες.

To Trailer:
http://www.youtube.com/watch?v=PsgrSG89TbY

I AM AN S+M WRITER

2011-08-18T12:07:00.000-07:00

Το να πάρεις ένα θέμα όπως ο σαδομαζοχισμός και να φτιάξεις μια γλυκόπικρη, κοινωνική κομεντί, είναι ένα κατόρθωμα που μόνο Ιάπωνας θα μπορούσε να το καταφέρει. Τόσα χρόνια παράδοσης άλλωστε στο συγκεκριμένο θέμα έπρεπε κάποια στιγμή να βρούνε και άλλες κινηματογραφικές διεξόδους πέρα από τα pinku eiga. Μια τέτοια λοιπόν περίπτωση έχουμε στη συγκεκριμένη ταινία. Ας την δούμε όμως πιο αναλυτικά.

Ο Kurosaki είναι ένας σχετικά επιτυχημένος συγγραφέας s+m ιστοριών. Επειδή δεν έχει πρακτικές γνώσεις επί του θέματος βάζει τον συντάκτη του, Kawada, να υποδύεται τέτοιου είδους σκηνές με διάφορα κορίτσια και από αυτά που παρατηρεί, εμπνέεται και γράφει τις ιστορίες του. Τις "παραστάσεις" αυτές φαίνεται να ευχαριστιούνται το ίδιο και οι τρεις, όχι όμως η γυναίκα του Kurosaki, Shizuko, την οποία ο ίδιος παραμελεί σεξουαλικά για χρόνια. Κάποια στιγμή όμως αντιλαμβάνεται τη σεξουαλική έλξη που έχει αναπτυχθεί ανάμεσα στη γυναίκα του και έναν Αμερικάνο, με τον οποίο παίζουν μαζί τέννις. Και σα να μην έφτανε αυτό, λίγο αργότερα ο συντάκτης του τον πληροφορεί πως διατηρεί ερωτική σχέση με τη Shizuko, η οποία μάλιστα εμπεριέχει και πολλά σαδομαζοχιστικά στοιχεία. Εκείνος αφού ξεπερνάει την οργή του, ζητάει από τον Kurosaki λεπτομερείς περιγραφές, από τις οποίες εμπνέεται για νέες ιστορίες.

Σκηνοθέτης της ταινίας ο Ryuichi Hiroki, ο οποίος τα καταφέρνει αρκετά καλά μετατρέποντας ένα τέτοιου είδους θέμα σε μία τέτοιας μορφής παραγωγή.

Στο ρόλο του Kurosaki, o Ren Ohsugi, τον οποίο όλο και κάπου θα χει πάρει το μάτι σας, σε κάποιες από τις ταινίες του Kitano ή του Miike. Στη συγκεκριμένη παίζει τον πορνόγερο με μεγάλη επιτυχία, ιδιαίτερα στις χιουμοριστικές σκηνές, όπως για παράδειγμα όταν εξοργίζεται με τον Kawada.

Ως Kawada, o Jun Ishikawa, ο οποίος μάλιστα για τη συγκεκριμένη ταινία κέρδισε το βραβείο καλύτερου β' ρόλου στο Yokohama film festival.

Αρκετά ενδιαφέρουσα παραγωγή, η οποία βλέπετε ευχάριστα και πιστεύω πως θα σας κάνει να γελάσετε σε αρκετές στιγμές της. Να αναφέρω επίσης πως οι σαδομαζοχιστικές σκηνές δεν είναι σε καμιά περίπτωση πορνογραφικές, παρά το γυμνό που εμφανίζουν.

Το trailer: http://www.nipponcinema.com/trailers/i-am-an-sm-writer-trailer

CHOW YUN FAT

2011-08-16T09:19:00.000-07:00

Όσο αναφορά το blog, δύο πράγματα έχω να κάνω καιρό. Να ασχοληθώ με κινέζικο κινηματογράφο και να κάνω ένα αφιέρωμα. Παρακολουθώντας λοιπόν πριν λίγο καιρό την, τραγική δυστυχώς, τριλογία του God of gamblers, θυμήθηκα μια υπόσχεση που είχα δώσει στο άρθρο για το Confucius, για ένα αφιέρωμα στον Chow yun fat και θεώρησα πως ήταν η κατάλληλη στιγμή, για να αποκατασταθεί και η άποψη μου για τον ηθοποιό, μιας και είχε δεχτεί ισχυρό πλήγμα από την τριλογία.

Η ιστορία ενός από τους πιο επιτυχημένους, Ασιάτες ηθοποιούς όλων των εποχών, μοιάζει πολύ με τις ιστορίες του παλιού αμερικάνικου κινηματογράφου, οι οποίες μιλούσαν για το "American dream" και φαντάζομαι πως κάποτε θα γίνει μια εξαιρετική ταινία.

Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή. Ο Chow Yun Fat γεννήθηκε στις 18 Μαϊου, στο χωριό Tung O, το οποίο βρίσκεται στο Yung Shue Wan, πολυπληθέστερη περιοχή του νησιού Lamma, με περίπου 6000 κατοίκους. Το Lamma βρίσκεται νοτιοδυτικά του νησιωτικού Hong Kong, κοντά στο λιμάνι Victoria. Διοικητικά υπαγόταν στο Hong Kong, το οποίο τότε βρισκόταν υπό Βρετανική αρμοστεία. Η καταγωγή του είναι από τους Hakka, ένα παρακλάδι των Κινέζων Han, που είχαν (και έχουν σε κάποιο βαθμό) τη δική τους διάλεκτο και λέγεται πως μετανάστευσαν, πριν από αιώνες, από την περιοχή που σήμερα αποτελεί την κεντρική Κίνα. Hakka ήταν επίσης και ο Deng Xiaoping, ο ηγέτης ουσιαστικά του κομμουνιστικού κόμματος της Κίνας από το θάνατο του Mao Zedong ως το 1992. Η μητέρα του ήταν καθαρίστρια και καλλιεργούσε επίσης τσάι και άλλα βότανα τα οποία επεξεργαζόταν και πουλούσε , με τη βοήθεια του γιου της. Ο πατέρας του δούλευε σε ένα τανκερ της Shell. Ήταν πάρα πολύ φτωχή οικογένεια, μάλιστα ζούσαν σε σπίτι χωρίς ηλεκτρικό και ο ίδιος αναγκαζόταν να ξυπνάει καθημερινά από το ξημέρωμα, για να βοηθάει τη μητέρα του στο χωράφι. Ο πατέρας του πέθανε, πριν ακόμα ο ίδιος κλείσει τα δέκα του χρόνια, γεγονός που επιβάρυνε ακόμα περισσότερο τα ήδη τραγικά οικονομικά της οικογένειας και ανάγκασε τον ίδιο να αρχίσει να πουλάει τσάι και βότανα, από τα οποία ουσιαστικά έβγαζαν ίσα ίσα αρκετά για να ζήσουν. Όπως ήταν λογικό, οι επιδόσεις του στο σχολείο ήταν εξαιρετικά χαμηλές, δεδομένου ότι πολλές φορές δεν είχε καν τη δυνατότητα να παρακολουθεί τα μαθήματα.

Όταν έγινε 10 χρονών μετακόμισαν στο Kowloon, μια αστική περιοχή του ηπειρωτικού Hong Kong, βορειανατολικά του νησιού Lamma. Με 2.000.0000 εκατομμύρια περίπου κατοίκους, ασφαλώς και έδινε περισσότερες ελπίδες και ευκαιρίες στην φτωχή οικογένεια. Η ζωή όμως τη δεκαετία του 60 στο Hong Kong δεν είχε φτάσει ακόμα στα στάνταρ του σήμερα και έτσι η οικογένεια συνέχισε να αντιμετωπίζει οικονομικά προβλήματα. Ο Chow αναγκάστηκε να βάλει σε δεύτερη μοίρα την εκπαίδευση του, για να δουλέψει κυριολεκτικά όπου έβρισκε, ως εργάτης σε εργοστάσιο ηλεκτρονικών, βοηθός σε γραφείο, υπάλληλος ταχυδρομείου, σερβιτόρος, ταξιτζής κ.α ώσπου σε ηλικία 17 χρονών παράτησε εντελώς το σχολείο.

Στα 18 του όμως, η τύχη του χαμογέλασε, όταν έγινε δεκτή η αίτηση που είχε κάνει στον τοπικό τηλεοπτικό σταθμό TVB για μαθήματα υποκριτικής, όπου και υπέγραψε το πρώτο του τριετές συμβόλαιο. Το TVB, ιδρύθηκε το 1965 από κεφάλαια βρετανικά και του Hong Kong και υπήρξε το πρώτο ελεύθερο κανάλι του. Πλέον είναι ένα από τα δύο μεγαλύτερα τηλεοπτικά δίκτυα της χώρας, ενώ η σχολή υποκριτικής του είναι διάσημη, μιας και μαθητές της υπήρξαν μεταξύ άλλων, ο Tony Leung Chiu Wai και ο Steven Chow.

Τα πράγματα στην αρχή αποδείχτηκαν αρκετά δύσκολα με τα μαθήματα και ο Chow συνειδητοποίησε γρήγορα το λάθος που είχε κάνει με το να μην παρακολουθεί τα μαθήματα στο σχολείο, μιας και αναγκαζόταν να ζητάει βοήθεια από άλλους στην προφορά διαφόρων λέξεων που υπήρχαν στα σενάρια. Η εμπειρία του αυτή τον έκανε να εκτιμήσει τη σημασία της μόρφωσης και του να ζητάς βοήθεια από άλλους. Ακόμα και σήμερα δηλώνει ότι " κανένας δε θα πρεπε να ντρέπεται όταν ζητάει βοήθεια".

Παρά τις αρχικές του δυσκολίες, το αδιαμφισβήτητο ταλέντο του δεν άργησε να φανεί. Το 1976 έρχεται ο πρώτος του πρωταγωνιστικός ρόλος στην σειρά 12 επεισοδίων Saat sau qi shi er sius si (killing hand 72 hours), όπου παίζει έναν πληρωμένο δολοφόνο( δεν το λες και τυχαίο). Την ίδια χρονιά πρωταγωνιστεί και στην πρώτη του ταινία The massage girls, ένα φιλμ που θα μπορούσε να ανήκει στην κατηγορία exploitation, όχι όμως για γυναίκες όπως συνήθως, αλλά για τον Chow Yun Fat, ο οποίος παίζει έναν μυστικό αστυνομικό που εισχωρεί σε ένα νυχτερινό κέντρο\οίκο ανοχής, για να ερευνήσει την υπόθεση ξυλοδαρμού των κοριτσιών που δουλεύουν εκεί. Η ταινία είναι γεμάτη αποκαλυπτικές, για την εποχή, σκηνές του πρωταγωνιστή, σε μια προσπάθεια εμπορικής εκμετάλλευσης της εμφάνισης του. Εμφανίζεται επίσης σε άλλες 3 ταινίες. Να αναφέρουμε εδώ πως όλες οι πρώτες του ταινίες, γυρίστηκαν για λογαριασμό της Goldig Films HK, η οποία γενικότερα προσπάθησε να εκμεταλλευτεί την δημοτικότητα και την γενικότερη εμφάνιση του.

Ως το 1980 εμφανίζεται σε άλλες 4 ταινίες και 3 σειρές ωσπού εκείνη την χρονιά κάνει την πρώτη του πραγματικά μεγάλη επιτυχία με τον πρωταγωνιστικό ρόλο στη σειρά 25 επεισοδίων The bund. Παίζει τον Hui Man Keung, έναν φτωχό νεαρό που φτάνει στην Σανγκάη του 1930 και σιγά σιγά ανεβαίνει τα σκαλιά στην ιεραρχία των Τριάδων. Μία από τις πιο δημοφιλείς σειρές όλων των εποχών, έκανε τον Chow αστέρα πρώτου μεγέθους, ιδιαίτερα στη Σανγκάη, όπου πλέον προκαλούσε πανικό σε κάθε εμφάνιση του, με ανθρώπους να ανεβαίνουν ακόμα και στα δέντρα για να δουν από κοντά τον Hui Man Keung. Το 1983 η σειρά μεταφέρθηκε στον κινηματογράφο σε δύο συνέχειες, οι οποίες προβλήθηκαν στην Ασία και σε διάφορες chinatowns στις Η.Π.Α. Ακολούθησαν δύο συνέχεις της σειράς, στις οποίες ο ίδιος δεν συμμετείχε, καθώς και δύο remake, το 1996 με τίτλο Once upon a time in Shanghai και το 2007.

Το 1981 εμφανίζεται στην ταινία Story of Wu Viet, στην οποία είχε την πρώτη του ευκαιρία, στον κινηματογράφο τουλάχιστον, να δείξει το πραγματικό υποκριτικό ταλέντο του, μιας και ως τότε, η Goldig Films, στην οποία είχε συμβόλαιο, του έδινε ρόλους είτε σε φθηνά μελοδράματα είτε σε υπερβολικές αστυνομικές ταινίες δράσης. Στην συγκεκριμένη είχε την ευκαιρία να υποδυθεί επιτέλους έναν ολοκληρωμένο χαρακτήρα, ως ένας μετανάστης από το Βιετνάμ, που προσπαθώντας να ξεφύγει από τον πόλεμο με τους Viet Cog, καταφθάνει στο Hong Kong, με απώτερο σκοπό τη μετανάστευση στις Η.Π.Α. Εκεί ερωτεύεται, και τις δύο του αυτές μεγάλες επιθυμίες, εκμεταλλεύεται ένας αρχηγός της μαφίας, που τον αναγκάζει τελικά να δουλέψει για αυτόν, ως πληρωμένος δολοφόνος. Η ταινία ήταν μία από τις πρώτες πολιτικές που γυρίστηκαν στο Hong Kong, και ουσιαστικά ήταν αυτή που έκανε γνωστή, τη σκηνοθέτη, Αnn Hui, ως το δεύτερο μέρος της βιετναμέζικης τριλογίας της. Στις Η.Π.Α κυκλοφόρησε από την Arena, με αρκετά κακή εικόνα, σε βίντεο, με τον τίτλο God of killers. Το Story of Wu Viet αποτέλεσε ουσιαστικά εφαλτήριο για την μετέπειτα κινηματογραφική καριέρα του Chow, αν και δεν είχε άμεσα αποτελέσματα. Μία έκδοση της ταινίας μπορείτε να βρείτε εδώ: http://www.56.com/u20/v_NTgwMTA4NDE.html#video_comment

Την επιτυχία του αυτή δεν μπόρεσε να την εξαργυρώσει άμεσα, κυρίως λόγω επαγγελματικών προβλημάτων, μιας και ενώ τα πήγαινε περίφημα στην τηλεόραση οι κινηματογραφικές του απόπειρες, ως επι το πλείστον, συνοδεύονταν από εμπορική αποτυχία. Είχε όμως και προσωπικά προβλήματα, με μια απόπειρα αυτοκτονίας, το 1983, μετά την διάλυση του 5ετούς δεσμού του με την Idy Chan, επίσης ηθοποιό του TVB και έναν αποτυχημένο γάμο την ίδια χρονιά, με την συμπρωταγωνίστρια του στο Massage girls, Candice Yu, o oποίος κράτησε μόνο για 9 μήνες.

Παρόλα αυτά, συνέχισε να εμφανίζεται, σχεδόν ακατάπαυστα, σε ταινίες και σειρές, ώσπου το 1984 είχε φτάσει η ώρα για την αναγνώριση του και από τους κριτικούς με την ταινία Hong Kong 1941, ένα δράμα με φόντο το Hong Kong, κατά την διάρκεια της ιαπωνικής κατοχής, την περίοδο του Β' Παγκοσμίου πολέμου. Παίζει τον ρόλο του Yip Kim Fay, ενός ανέργου ηθοποιού, ο οποίος γνωρίζει τον Hak Keung, ενώ δουλεύουν σε μια αποθήκη ρυζιού, και λίγο αργότeρα και τη γυναίκα του, Nam, η οποία υποφέρει από μία συγγενή νόσο, που σκότωσε τη μητέρα της, σε μικρή ηλικία. Ουσιαστικά η ταινία αναφέρεται στη σχέση φιλίας και αγάπης που αναπτύσσεται ανάμεσα στους 3 πρωταγωνιστές, στην δύσκολη εκείνη περίοδο. Για την ταινία αυτή ο Chow κέρδισε το βραβείο καλύτερου ηθοποιού στα Asian - Pacific Film Festival και Golden Horse Film Festival, ενώ ήταν υποψήφιος στα Hong Kong Film Awards, όπου το Hong Kong 1941 είχε 8 υποψηφιότητες, κερδίζοντας τελικά ένα μόνο βραβείο, αυτό για καλύτερο κινηματογραφιστή για τον Brian Lai. Το trailer της ταινίας: http://www.youtube.com/watch?v=kfmhuzTL2CU&feature=player_embedded

Η εμπορική επιτυχία στον κινηματογράφο δεν είχε έρθει, το ακριβώς αντίθετο μάλιστα, μιας και μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του '80 τον αποκαλούσαν "box office poison". Και αυτό όμως δεν άργησε να αλλάξει. Ο John Woo ήταν ένας νεαρός σκηνοθέτης, ο οποίος από το 1974 σκηνοθετούσε ταινίες πολεμικών τεχνών και κωμωδίες. Στη διάρκεια της δεκαετίας του '80 και λόγω απανωτών, εμπορικών αποτυχιών είχε πέσει σε δυσμένεια από τις εταιρίες παραγωγής. Αυτό όμως έμελλε να αλλάξει το 1986, όταν τον πλησίασε ο παραγωγός/σκηνοθέτης Tsui Hark, o οποίος πριν δυο χρόνια είχε συστήσει την δική του εταιρεία παραγωγής, και του πρότεινε να χρηματοδοτήσει ένα project, που ο ίδιος είχε στο μυαλό του από καιρό, με τίτλο A better tomorrow. Αν και δεν ήταν η πρώτη επιλογή, η επιμονή των δύο παραπάνω, έδωσε τελικά στον Chow έναn από τους πρωταγωνιστικούς ρόλους, ως Mark "Gor" Lee. Το σενάριο επικεντρώνεται στη σχέση του Τse-ho, ο οποίος είναι από τα κορυφαία στελέχη μιας Τριάδας, με τον αδερφό εξ'αίματος στην τριάδα, Gor και τον πραγματικό του αδερφό, Tse Kit, o oποίος μόλις έχει αποφοιτήσει από την ακαδημία της αστυνομίας. To trailer της ταινίας: http://www.youtube.com/watch?v=SR7q9_8qmak

Η ταινία, αν και είχε μικρό προϋπολογισμό,έσπασε τα ταμεία στο Hong Kong και γενικότερα, όπου στην Ασία κι αν προβλήθηκε και πλέον κατέχει την δεύτερη θέση στις 100 καλύτερες κινέζικες ταινίες. Όπως ήταν αναμενόμενο, σάρωσε και τα ασιατικά βραβεία, με τον Lung Ti ( Tse-ho) να κερδίζει το βραβείο καλύτερου ηθοποιού και τον Woo αυτόν του καλύτερου σκηνοθέτη στα Golden Horse Awards, ενώ του καλύτερου ηθοποιού κέρδισε αντίστοιχα ο Chow Yun Fat στα Hong Kong Film Awards, όπου το φιλμ είχε 11 υποψηφιότητες και κέρδισε επίσης αυτό της καλύτερης ταινίας.

Ουσιαστικά αποτέλεσε την αιτία για την γέννηση ενός ολόκληρου είδους στον κινηματογράφου του Hong Kong, του γκανγκστερικού φιλμ και καθιέρωσε εμπορικά, τόσο τον John Woo, όσο και τον Chow Yun fat, ενώ επανέφερε και τον Lung Ti στο προσκήνιο, του οποίου η καριέρα είχε πάρει την κάτω βόλτα από την στιγμή που άφησε την Shaw Brothers. Αργότερα κυκλοφόρησαν δύο συνέχειες, καθώς και ένα ινδικό κι ένα κορεάτικο remake.
To όλο στυλ του Chow στην ταινία, μακρύ μαύρο παλτό, γυαλιά Rayban, τσιγάρο στο στόμα, έγινε σήμα κατατεθέν από τους νέους στο Hong Kong, με πάρα πολλούς εφήβους να φοράνε μακριά παλτό, dusters, όπως ονομάστηκαν, παρά τις αντίξοες κλιματολογικές συνθήκες (ζέστη,υγρασία) που επικρατούν στη χώρα, ενώ τα γυαλιά, τα οποία ήταν ένα μοντέλο που λάνσαρε ο Alain Delon , εξαντλήθηκαν μέσα σε μία βδομάδα και ο Γάλλος έστειλε ευχαριστήριο μήνυμα στον Chow. Η δημοτικότητα του είχε φτάσει πλέον στα επίπεδα του Jackie Chan και του Bruce Lee, γεγονός που τον έκανε να αποφασίσει να μην ασχοληθεί άλλο με την τηλεόραση αλλά να αφοσιωθεί πλέον στον κινηματογράφο.

Η ίδια χρονιά συνοδεύτηκε και από επιτυχία στην προσωπική του ζωή, με το γάμο του με την Jasmine Tan, με την οποία παραμένει παντρεμένος ως σήμερα. Έχει δηλώσει πως μαζί με τη μητέρα του είναι τα δύο άτομα που τον έχουν επηρρεάσει περισσότερο στη ζωή του.

Το 1987 συνέχισε να εμφανίζεται με μεγάλη συχνότητα σε ταινίες με σημαντικότερες τα A better tomorrow 2, An autumn's tale, Prison on fire και City of fire. Το πρώτο δεν κατάφερε ποτέ να φτάσει την ποιότητα της αρχικής ταινίας, αν και έχει μείνει και αυτό στην ιστορία, λόγω κυρίως της υπέρμετρης βίας που το χαρακτηρίζει. Οι Woo και Hark είχαν πολλές διαφωνίες, γεγονός που σαφώς επηρέασε το τελικό αποτέλεσμα. Από αυτήν την ταινία ξεκίνησε και η φήμη του Woo, ότι θέτει σε κίνδυνο τους πρωταγωνιστές του για να κάνει πιο εντυπωσιακές τις σκηνές. 2 stuntmen τραυματίστηκαν και ο Chow παραλίγο να σκοτωθεί, όταν σε μια σκηνή έκρηξης, δεν του δόθηκε αρκετός χρόνος, ώστε να προλάβει να φύγει. Τελικά τη γλύτωσε μόνο με καμμένα μαλλιά. To trailer: http://www.youtube.com/watch?v=DOhyyUCBh-8

Το δεύτερο είναι ένα μικρού προϋπολογισμού ρομαντικό δράμα, γυρισμένο εξ' ολοκλήρου στη Νέα Υόρκη, το οποίο χαρακτηρίζεται από την εξαιρετική φωτογραφία του. Ο Chow, δείχνει ακόμα μια φορά τις υποκριτικές του δυνατότητες, με την ικανότητα που έχει να αποδίδει το ίδιο καλά σε διαφορετικά στυλ ταινιών. Η απόδοση του συνοδεύτηκε από το βραβείο καλύτερου ηθοποιού στα Golden Horse awards και μια υποψηφιότητα στα Hong Kong film awards, όπου η ταινία προτάθηκε για 7 συνολικα βραβεία, κερδίζοντας τελικά αυτά για καλύτερη ταινία, καλύτερο σενάριο και καλύτερης κινηματογραφίας. Ο ίδιος τη θεωρεί μία από τις αγαπημένες του. Τo trailer: http://www.youtube.com/watch?v=5OnfzJxhSrs

Οι δύο τελευταίες, είναι και οι δύο ταινίες δράσης, η πρώτη με φόντο τη φυλακή και η δεύτερη για έναν ¨μυστικό" αστυνομικό και έχουν τον ίδιο σκηνοθέτη, τον Ringo Lam, τον οποίο και καθιέρωσαν ως έναν από τους καλύτερους σκηνοθέτες του είδους. Ειδικότερα για το City on fire ένα αρκετά μεγάλο της ταινίας ξεσήκωσε (όπως συνήθως) ο Tarantino, στο Replacement killers. Ήταν υποψήφια για 11 βραβεία στα Hong Kong film awards, κερδίζοντας τελικά αυτά του καλύτερου ηθοποιού και σκηνοθέτη. Το prison on fire ήταν υποψήφιο για 9 βραβεία, χωρίς να κερδίζει τελικώς κανένα. Τα trailer: http://www.youtube.com/watch?v=HiOSnPVgrvY, http://www.youtube.com/watch?v=bMh0C7_mFB4 . Σιγά σιγά είχε αρχίσει να γίνεται γνωστός και στην Βόρεια Αμερική.

Το 1988 πέρασε χωρίς κάτι το ιδιαίτερα αξιομνημόνευτο, αν και ο ακούραστος Chow έπαιξε σε άλλες 9 ταινίες. (1)

Χρονιά ορόσημο στην καριέρα του αποτέλεσε το 1989, όταν έπαιξε σε μερικά από τα σημαντικότερα φιλμ της καριέρας του, όπως τα The killer, All about Ah Long, A better tomorrow 3 και God of gamblers.
Η παραγωγή του πρώτου ξεκίνησε με πολλά προβλήματα, μιας και η κόντρα μεταξύ John Woo και Tsui Hark, η οποία είχε ξεκινήσει από το A better tomorrow 2, συνεχιζόταν με αμείωτη ένταση. O Hark μάλιστα είχε ζητήσει από την εταιρεία παραγωγής των ταινιών αυτών, Film workshop, να απολύσει τον Woo και όταν το αίτημα του δεν έγινε δεκτό, άρχισε να αρνείται χρηματοδότηση σε οποιοδήποτε σχέδιο του παρουσίαζε. Το ίδιο συνέβη και με το The killer, το οποίο ουσιαστικά, δε θα γυριζόταν ποτέ αν δεν συνέβαλαν οικονομικά οι δύο πρωταγωνιστές ( ο άλλος ήταν ο Danny Lee) και αν ο Chow δεν εκμεταλλευόταν την επιρροή που είχε. O Tsui Hark δεν έμεινε εντελώς άπρακτος, μιας και επέβαλλε ως συμπρωταγωνίστρια την Sally Yeh, απαγόρεψε στον Woo να χρησιμοποιήσει jazz μουσική για το κύριο θέμα της ταινίας και ήταν εμπνευστής μιας από τις καλύτερες σκηνές της ταινίας. Οι υπολοιποι ηθοποιοί ήταν κυρίως φίλοι του πρωταγωνιστή και του σκηνοθέτη.
Ο Chow παίζει έναν πληρωμένο δολοφόνο, ο οποίος στην τελευταία του δουλειά για λογαριασμό μιας Τριάδας, τραυματίζει κατά λάθος στο μάτι μια τραγουδίστρια ενός νυχτερινού κέντρου. Για να μπορέσει να πληρώσει για την εγχείρηση της κοπέλας, αναλαμβάνει μια ακόμα δουλειά.

To The killer δεν είχε τόσο μεγάλη εμπορική επιτυχία στο Hong Kong, μιας και ως ταινία έντονης βίας, θύμιζε ιδιαίτερα στους θεατές τα γεγονότα της πλατείας Tien an Men, που είχαν συμβεί την ίδια χρονιά. Προβλήθηκε όμως με μεγάλη επιτυχία σε Ταϊβάν και Κορέα, σε διάφορα φεστιβάλ στις Η.Π.Α, καθώς και στο φεστιβάλ Καννών, το 1990. Αποτέλεσε εφαλτήριο για την μετέπειτα καριέρα του σκηνοθέτη στις Η.Π.Α, μιας και ήταν η πιο εμπορική ταινία από το Hong Kong, από την εποχή του Enter the dragon με τον Bruce Lee (1973), ενώ κάποιοι από τους σημαντικότερους σκηνοθέτες παγκοσμίως, όπως οι Tarantino, Rodriguez, Johnnie To και Luc Besson, το αναφέρουν στις επιρροές τους. Στα Hong Kong film awards του 1990, ήταν υποψήφιο σε 6 κατηγορίες, κερδίζοντας τελικά αυτές του καλύτερου σκηνοθέτη και καλύτερου μοντάζ. Το trailer: http://www.youtube.com/watch?v=4_mfMDNdkuk.
Στο All about Αh long, ο Chow Yun Fat παίζει έναν πρώην οδηγό αγώνων μοτοσυκλέτας, ο οποίος έκανε έκλυτη ζωή, μέχρι που στη διάρκεια μιας καταδίωξης από την αστυνομία τραυματίστηκε, με αποτέλεσμα να μη μπορεί να οδηγεί πλέον και κατέληξε στη φυλακή. Εκεί μαθαίνει πως η πρώην κοπέλα του, την οποία συνήθιζε να χτυπάει, είναι πλεόν μητέρα του γιου του. Απο κει και πέρα η ταινία περιστρέφεται γύρω από τις δυσκολίες των μελών να γίνουν μια κανονική οικογένεια. Η ταινία είναι αξιομνημόνευτη κυρίως για δύο λόγους, πέρα βέβαια από το ότι είναι από τους λίγους αποκλειστικά δραματικούς ρόλους του Chow. O πρώτος είναι πως ο ίδιος κατέκτησε για μία ακόμα φορά το βραβείο καλύτερου ηθοποιού στα Hong Kong film awards ( το μόνο από τα 9 που ήταν υποψήφια η ταινία) και ο δεύτερος πως έχει γράψει ο ίδιος το σενάριο, μαζί με την Sylvia Chang, στη μία από τις δύο μόλις ταινίες που έχει συμβεί αυτό. To trailer: http://www.youtube.com/watch?v=ENfxOI5fYDQ
Στην τρίτη συνέχεια του A better tomorrow συνέβη μια ουσιαστική αλλαγή. Αυτή τη φορά σκηνοθέτης ήταν ο Tsui Hark, ο οποίος έθεσε ουσιαστικά εκτός ταινίας τον John Woo. Το φιλμ σεναριακά αγνοεί εντελώς το δεύτερο μέρος της τριλογίας (εσκεμμένα φυσικά) και επικεντρώνεται στη ζωή του Mark Gor, πριν τα γεγονότα του πρώτου μέρους. Όπως ήταν αναμενόμενο υπήρξε και αυτό μεγάλη εμπορική επιτυχία. To trailer: http://www.youtube.com/watch?v=nsiNLhcnvvA
Στο God of gamblers, ο Chow παίζει ένα θρυλικό τζογαδόρο, ο οποίος μετά από ένα ατύχημα, παθαίνει αμνησία αρχίζει να φέρεται σαν μικρό παιδί. Τον ανακαλύπτει ένας μικροαπατεώνας, αποτυχημμένος τζογαδόρος, ο οποίος εκμεταλλεύεται τις ικανότητες του στον τζόγο. Σκηνοθέτης και σεναριογράφος, o Wong Jing , ένας από τους πιο παραγωγικούς συντελεστές του κινηματογράφου του Hong Kong, με εκατοντάδες ταινίες στο ενεργητικό του ως ηθοποιός, σκηνοθέτης και σεναριογράφος. Τον δεύτερο ρόλο κρατάει ο Andy Law, ο οποίος προτού γίνει αστέρας πρώτου μεγέθους, βρισκόταν υπο την προστασία του Chow, ιδιαίτερα αφότου είχε πέσει σε δυσμένεια από τις εταιρίες παραγωγής, όταν αρνήθηκε να ανανεώσει το συμβόλαιο του με την TVB . Η ταινία υπήρξε τεράστια εμπορική επιτυχία, καταρρίπτοντας το μέχρι τότε ρεκόρ του box office, με αποτέλεσμα να βγουν άλλες 4 συνέχειες και αρκετά spin off. O Chow πλέον είχε πετύχει εμπορικά και ως κωμικός.

To 1990 εμφανίστηκε μόλις σε μία ταινία, ενώ και το 1991 συνέχισε σε χαλαρούς ρυθμούς, γυρίζοντας τις συνέχειες των God of Gamblers και Prison on fire. H χρονιά αυτή σηματοδότησε και την επιστροφή στις συνεργασίες με τον John Woo, αυτή τη φορά (και μοναδική) σε κωμωδία, στο Once a thief. Πρόκειται για την ιστορία τριών ορφανών, δύο αγοριών και ενός κοριτσιού, οι οποίοι μεγαλώνουν μαζί και κάποια στιγμή γίνονται κλέφτες έργων τέχνης. Η ταινία είχε μεγάλο προϋπολογισμό, καλό επιτελείο ηθοποιών (Cherie Cheung, Leslie Cheung) και πήγε πολύ καλά εμπορικά, αν και όχι τόσο ποιοτικά, με φανερή έλλειψη χημείας ανάμεσα στους δύο άνδρες πρωταγωνιστές. To trailer: http://www.youtube.com/watch?v=t1_wwwG2VsA&feature=related.

To 1992 γύρισε δύο από τις γνωστότερες ταινίες του παγκοσμίως, τα Hard Boiled και Full Contact, τα οποία σήμαναν και μία αλλαγή στο αρχέτυπο του χαρακτήρα που συνήθιζε να παρουσιάζει στις ταινίες, μιας και από τον κακό με συνείδηση, πλέον έπαιζε τον απόλυτα κακό.
Στην πρώτη, ακόμα μια συνεργασία με τον John Woo, o οποίος ήθελε αυτή τη φορά η ταινία του να επικεντρώνεται στους αστυνομικούς και όχι στους εγκληματίες όπως συνήθως. Ο Chow Yun Fat παίζει έναν αστυνομικό, με το φαντεζί όνομα, Tequila Yuen. Στη διάρκεια μιας επιχείρησης ενάντια σε έναν μεγάλο αριθμό κακοποιών, σκοτώνεται ο συνεργάτης του και ο ίδιος ορκίζεται εκδίκηση. Στην προσπάθεια του αυτή, δέχεται τη βοήθεια ενός μυστικού αστυνομικού, του Tony, ο οποίος έχει διεισδύσει τόσο βαθιά στον υπόκοσμο, ώστε να θεωρείται από τους κορυφαίους εκτελεστές. Η ταινία είναι γεμάτη κλισέ και σε γενικές γραμμές, το σενάριο περιστρέφεται γύρω από τις σκηνές δράσης, γεγονός που δεν άρεσε στο κοινό του Hong Kong, όπου το Hard boiled τα πήγε μέτρια εμπορικά. Αντίθετα ενθουσίασε κοινό και κριτικούς στις H. Π. Α., όπου πολλοί το ανακύρηξαν ως την καλύτερη ταινία του Woo, και τις σκηνές δράσης ως κάποιες από τις καλύτερες στην ιστορία του κινηματογράφου, με αποκορύφωμα αυτήν του νοσοκομείου. Το ρόλο του Tony κρατάει ένας από τους σημαντικότερους πλεόν ηθοποιούς παγκοσμίως ο Tony Leung Chiu Wai.

H ταινία περιέχει όλα τα στοιχεία που συναντάμε συνήθως στον κινηματογράφο του Woo, δηλαδή σπουδαίες σκηνές δράσης, μηδαμινούς έως ανύπαρκτους γυναικείους ρόλους, jazz μουσική και τραυματισμούς των πρωταγωνιστών, με τον Tony Leung να είναι αυτή τη φορά ο "τυχερός", όταν κομμάτια από ένα θρυμματισμένο τζάμι τον χτύπησαν στο πρόσωπο. . Να αναφέρουμε επίσης, πως ήταν η τελευταία ταινία, που γύριζε o Woo στο Hong Kong, αφού έπειτα μετέφερε την καριέρα του στο Hollywood. To trailer: http://www.youtube.com/watch?v=jAtxZHuJNW4.
Στο Full contact παίζει τον Gou Fei, o οποίος μαζί με τον φίλο του Sam Sei προσπαθούν να ξεφύγουν από έναν τοκογλύφο, με τη βοήθεια του ξάδερφου του Sam, Judge. Σκηνοθέτης της ταινίας είναι ο Ringo Lam, ο οποίος δημιουργεί μια ταινία με παρόμοια στοιχεία με το Hard Boiled, ενώ τους υπόλοιπους ρόλους έχουν οι Anthony Wong, Simon Yam, αντίστοιχα. Ουσιαστικά πρόκειται για B-movie, γεγονός που δεν εκτίμησαν στο Hong Kong, όπου η ταινία τα πήγε χειρότερα και από το Hard boiled, sτις H.Π.Α και την Μεγάλη Βρετανία όμως, θεωρείται cult. To trailer: http://www.youtube.com/watch?v=jhh0IsK3_Y4

Οι δύο αυτές ταινίες θεωρούνται από τους σκληροπυρηνικούς θαυμαστες του Chow Yun Fat, αυτούς δηλαδή που τον παρακολοθούσαν από την αρχή της καριέρας του, από τις χειρότερες του, τουλάχιστον από την εποχή του Story of Wu Viet και μετά. Στις Η.Π.Α όμως τις λάτρεψαν και ήταν αυτές που καθόρισαν εν πολλοίς τους ρόλους που θα ενσάρκωνε μετέπειτα στο Hollywood. Βοήθησε σε αυτό βέβαια και το χρονικό πλαίσιο, μιας και στο Hollywood ήταν η εποχή των μεγάλων blockbuster ταινιών δράσης, τύπου The rock, Con air κτλ , οι οποίες ότι τους έλειπε σε σενάριο, ηθοποιίες και γενικότερα ποιότητα, το αναπλήρωναν με εντυπωσιακές σκηνές δράσης και πανάκριβα εφέ. (2)

To 1993 δεν εμφανίζεται σε καμία ταινία, το 1994 σε τρεις και το 1995 σε μία. Ανάμεσα στις τρεις ταινίες του 1994 είναι και το God of gambler's return, το οποίο όπως αναμενόταν υπήρξε τεράστια εμπορική επιτυχία, σπάζοντας για μία ακόμα φορα το ρεκόρ του box office του Hong Kong. O ίδιος αμειβόταν πλέον με πάνω από 2 εκατομμύρια δολάρια ανά ταινία.

Έχοντας φτάσει στη κορυφή του κινηματογράφου του Hong Kong αποφάσισε να στρέψει το ενδιαφέρον του αποκλειστικά στη μετάβαση στις Η.Π.Α. Για τα επόμενα δύο χρόνια μάλιστα, δεν έκανε τίποτα άλλο από το να μαθαίνει αγγλικά. Να αναφέρουμε επίσης πως, ιδιαίτερα λόγω των ταινιών δράσης που είχε γυρίσει, στις Η.Π.Α τον θεωρούσαν cult φιγούρα, ενώ οι Los Angeles Times τον αποκαλούσαν "The coolest actor in the world" . Το άρθρο: http://articles.latimes.com/1995-03-12/magazine/tm-41618_1_chow-hong-kong-roles-in-john-woo

Το 1998 το όνειρο του Hollywood έγινε επιτέλους πραγματικότητα, όταν ο Chow Yun Fat πρωταγωνίστησε στο Replacement killers, του Antoine Fuqua, με την Mira Sorvino. Παίζει τον John Lee, έναν πληρωμένο δολοφόνο, ο οποίος δουλεύει για έναν αρχηγό της μαφίας, ονόματι Wei, ο οποιος τον εκβιάζει, έχοντας υπο κράτηση τη οικογένεια του στο Hong Kong. H τελευταία δουλειά του είναι να σκοτώσει τον γιο ενός αστυνομικού, ο οποίος σκότωσε τον γιο του Wei. Ο John όμως, μπροστά στη θέα του 7χρονου παιδιού διστάζει και δεν τελειώνει τελικά τη δουλειά, ενέργεια που τον φέρνει αντιμέτωπο, με το πρώην πλέον αφεντικό του.

Η ταινία από την αρχή είχε να αντιμετωπίσει τρία μεγάλα προβλήματα. Πρώτον, ότι ο σκηνοθέτης δούλευε για πρώτη φορά στον κινηματογράφο, αφού μέχρι τότε είχε ασχοληθεί αποκλειστικα με video clips. Το αποτέλεσμα ήταν το Replacement killers, να μοιάζει με video clip μεγάλου μήκους. Δεύτερον, ότι ο Chow χρησιμοποιούσε για πρώτη φορά αγγλικα σε ταινία, γεγονός που τον εμπόδιζε να ξεδιπλώσει το ταλέντο του. Και τρίτον, ότι η εικόνα που είχαν στο Hollywood για αυτόν, είχε σχηματιστεί κυρίως από τα Hard boiled και Full contact, γεγονός που είχε ως αποτέλεσμα, την αναγκαστική σχεδόν παρουσίαση του σε αυτό το στυλ. Εξαιτίας τον παραπάνω λόγων, το φιλμ υπήρξε εμπορική αποτυχία, ενώ δέχτηκε και κακές, κατά κύριο λόγω, κριτικές. Το trailer: http://www.youtube.com/watch?v=wcAdswxe-uA

Τη επόμενη χρονιά πρωταγωνίστησε άλλες δύο ταινίες, εκ διαμέτρου αντίθετες τα The corruptor και Anna and the king. Στο πρώτο εμφανίζεται σε έναν άλλο γνώριμο ρόλο του, του αστυνομικού, πάιζοντας τον Nick Chen, έναν παρασημοφορεμένο αστυνομικό της Νέας Υόρκης, ο οποίος πλέον είναι επικεφαλής της μονάδας για τις ασιατικές συμμορίες. Συνεργάτης του είναι ο Nick Wallace (Mark Wahlberg), οποίος δεν γνωρίζει τις ισορροπίες που έχιε χτίσει ο Chen για να διατηρήσει τη ειρήνη στην Chinatown, αλλά σιγά σιγά μπλέκεται και ο ίδιος στον ιστό τους. Η ταινία είναι ελαφρώς καλύτερη από το Replacement killers και 0 σκηνοθέτης, James Foley, αφήνει αυτήν τη φορά τον Chow να δείξει ένα δείγμα από τις υποκριτικές του ικανότητες. Και αυτή η ταινία πάντως τα πήγε άσχημα στις εισπράξεις, αν και δέχτηκε καλύτερες κριτικές από την προηγούμενη. To trailer: http://www.youtube.com/watch?v=KwPmRPLB9V0.
Στη δεύτερη, παίζει τον Mongut, βασιλιά του Σιάμ, ο οποίος προσλαμβάνει την Anna Leonowens (Jodie Foster) , μια χήρα, βρετανίδα καθηγήτρια να διδάξει αγγλικά στα 69 παιδιά του. Παράλληλα προσπαθεί να εκμοντερνίσει την χώρα του, σε μια προσπάθεια να αποφύγει την, άκρατη εκείνη την εποχή, αποικιοκρατία της βρετανικής αυτοκρατορίας. Η ταινία υπήρξε μεγάλη εμπορική αποτυχία, στις Η.Π.Α ιδιαίτερα, αν και παγκοσμίως τα πήγε αρκετά καλύτερα. Σοβαρό εμπόδιο στη επιτυχία της υπήρξε η υπερβολική διάρκεια της (150 λεπτά περίπου), με τους κριτικούς να την εκθειάζουν τεχνικά, αλλά να έχουν αρκετά άσχημα να πουν για τα υπόλοιπα. Το trailer: http://www.youtube.com/watch?v=xHPoKOi1XcM.

To 2000 είχε έρθει επιτέλους η ώρα για την πρώτη, μεγάλη επιτυχία εκτός Ασίας. Ειρωνικά ίσως, επρόκειτο για μια ταινία πολεμικών τεχνών, η οποία είχε τη βάση της σε κινέζικους θρύλους και γυρίστηκε εξ'ολοκλήρου στην Κίνα. Μιλώ φυσικά για το Crouching Tiger, Hidden Dragon, το οποίο με προϋπολογισμό μόλις 15 εκατομμυρίων δολαρίων (να αναφέρουμε ενδεικτικά πως το Anna and the King είχε περίπου 100 εκατομμύρια), έγινε η πιο εμπορικά επιτυχημένη ξενόγλωσση ταινία στην ιστορία του αμερικάνικου κινηματογράφου, ως εκείνο το σημείο.
Ο Chow Yun Fat υποδύεται τον Li Mu Bai, το πιο ξακουστό πολεμιστή της εποχής της δυναστείας Qing στην Κίνα. Επειδή έχει αποφασίσει να εγκαταλείψει τη ζωή του πολεμιστή, ταξιδεύει μαζί με την φίλη του, Yu Shu Lien, ώστε να παραδόσει το θρυλικό σπαθί του, Green Destiny, σε έναν καλό του φίλο, τον άρχοντα Te. Κάποιος όμως κλέβει το σπαθί και οι δύο πολεμιστές καταδιώκουν τον κλέφτη.

Σκηνοθέτης της ταινίας Ταϊβανέζος Ang Lee, o οποίος είχε μεταφερθεί στο Hollywood από το 1995 με αρκετή μάλιστα επιτυχία στις δουλειές του. Συμπρωταγωνίστριες του Chow δύο από τις μεγαλύτερες σταρ του κινηματογράφου του Hong Kong, οι Michelle Yeoh και Zhang Ziyi. H ταινία, για την οποία συνεργάστηκαν εταιρίες από την Ταϊβάν, την Κίνα, το Hong Kong και τις Η.Π.Α. σάρωσε τα κινηματογραφικά βραβεία παγκοσμίως, κερδίζοντας αυτό για καλύτερη ξενόγλωσση, στα Oscar, στα Bafta και Golden Globe, ουσιαστικά τα τρία μεγαλύτερα φεστιβάλ παγκοσμίως, ενώ συγκέντρωσε συνολικα 40 βραβεία παγκοσμίως. Αποτέλεσε απαρχή για μια σειρά ταινιών του είδους, όπως τα House of the flying daggers και Hero. O Chow δεν κέρδισε κάποιο βραβείο. To trailer: http://www.youtube.com/watch?v=oEaGsdiA0y0

Στα επόμενα δύο χρόνια δεν εμφανίζεται κάπου, ώσπου το 2003 παίζει στο Bulletproof Monk. Ειλικρινά. απαξιώ να ασχοληθώ με την συγκεκριμένη ταινία, την οποία θεωρώ μία από τις χειρότερες που έχω δει ποτέ και κατά πάσα πιθανότητα την μελάνότερη στιγμή στην καριέρα του Chow Yun Fat. Αρκεί να σας αναφέρω πως ο χαρακτήρας που υποδύεται, ονομάζεται Monk with no name, για να καταλάβετε πόσο εμπνευσμένη υπήρξε.

Το 2006 σηματοδότησε τη επιστροφή του στον κινηματογράφο του Hong Kong, αλλά και στις συνεργασίες με την σκηνοθέτη Ann Hui, του Story of Wu Viet, με την ταινία The postmodern life of my aunt. Ουσιαστικά κρατάει τον δεύτερο ρόλο, αφού πρωταγωνίστρια είναι η Gaowa Siqin. Υποδύεται τον Pan Zhichang, έναν απατεώνα ωραιολάτρη, υποτιθέμενο μελλοντικό τραγουδιστή όπερας, ο οποίος εξαπατά την Ye rutang, μια μεσήλικη, εύπιστη γυναίκα, η οποία ζει μόνη της στην Shanghai και καταλήγει να τον ερωτευτεί.

Η ταινία ήταν υποψήφια σε πολλά ασιατικά φεστιβάλ, κυρίως για την πρωταγωνίστρια και τη σκηνοθέτη, ενώ στα Hong Kong film awards είχε 9 υποψηφιότητες (ανάμεσα τους και αυτήν για καλύτερο δεύτερο ρόλο για τον Chow Yu Fat), κερδίζοντας 2 βραβεία, αυτά της καλύτερης ηθοποιού και του Original film score. Γενικότερα δέχτηκε πολλές καλές κριτικές, κυρίως στην Ασία. Το trailer: http://www.youtube.com/watch?v=hru8sZG7r00&feature=player_embedded

Τη ίδια χρονιά πρωταγωνίστησε σε μία εκ διαμέτρου αντίθετη παραγωγή, το Curse of the golden flower, το οποίο την εποχή που γυρίστηκε, ήταν η πιο ακριβή κινέζικη παραγωγή όλων των εποχών. Ο Chow υποδύεται τον αυτοκράτορα Ping, ο οποίος κυβερνά την Κίνα, την εποχή της δυναστείας των Tang και έχει να αντιμετωπίσει τις δολοπλοκίες της αυτοκράτειρας Phoenix και του θετού γιου του, πρίγκηπα Wan.

Εντυπωσιακότατη παραγωγή, είναι χαρακτηριστικό άλλωστε πως ήταν υποψήφια για το oscar καλύτερων κουστουμιών, ενώ έφερνε για πρώτη φορά δίπλα δίπλα δύο από τους μεγαλύτερους Κινέζους αστέρες όλων των εποχών, μιας και στο ρόλο της αυτοκράτειρας, πρωταγωνιστεί η Gong Li και έναν από τους μεγαλύτερους σκηνοθέτες, τον Zhang Yimou.

Εμπορικά, πήγε πολύ καλά, ιδιαίτερα στην Ασία και ήταν υποψήφια σε πολλά φεστιβάλ ανά τον κόσμο, κυρίως για το τεχνικό κομμάτι της, ενώ όπως ήταν αναμενόμενο τα πήγε περίφημα στα Hong Kong Film awards, με συνολικά 14 υποψηφιότητες (o Chow ήταν υποψήφιος για καλύτερο ανδρικό ρόλο) και 4 βραβεία. Το trailer: http://www.youtube.com/watch?v=tyVv8qSTLRQ

To 2007 εμφανίζεται στην τρίτη συνέχεια του Pirates of the Caribbean, έχοντας τον ρόλο του καπετάνιου Sao Feng, ενώ την επόμενη χρονιά εμφανίζεται στο The children of Huang Shi, όπου υποδύεται τον Chen Hansheng, έναν κομμουνιστή αντάρτη, τη εποχή της ιαπωνικής κατοχής στην Κίνα.

Το 2010 επιστρέφει στους πρωταγωνιστικούς ρόλους με το Confucius, για το οποίο έχουμε ήδη μιλήσει αναλυτικά. O ίδιος ήταν και πάλι υποψήφιος για βραβείο καλύτερου ανδρικού ρόλου χωρίς όμως να το κερδίσει. Την ίδια χρονια εμφανίζεται στα Shanghai, ένα film noir, όπου συναντάει και πάλι την Gong Li και Let the bullets fly, ένα γκανγκστερικό φιλμ με φόντο την Κίνα του 1920, το οποίο έσπασε τα ταμεία στην Κίνα, όντας η πιο εμπορική γηγενής παραγωγή, όλων των εποχών. (3)

Για το 2011 αναμένεται να εμφανιστεί στα The Monkey king, ενώ έχει ήδη κάνει την πρεμιέρα του στην Κίνα, το The founding of the party, μια τεράστια παραγωγή του κομμουνιστικού κόμματος της Κίνας, με αφορμή την 90στή επέτειο της ίδρυσης του, όπου εμφανίζονται όλα σχεδόν τα μεγάλα ονόματα του κινέζικου κινηματογράφου και το οποίο έχει ήδη εισπράξει στη δύση τον τίτλο, "Propaganda epic". Διαβάστε εδώ: http://www.independent.co.uk/news/world/asia/chinas-leading-lady-tang-wei-deemed-too-racy-to-star-in-mao-movie-2284675.html

Έχοντας υπόψιν την ως τώρα καριέρα του Chow στο Hollywood, μπορούμε να πούμε ότι σε καμιά περίπτωση δεν είχε την ανάλογη επιτυχία με αυτήν του Hong Kong και ότι άγγιξε τα όρια της αποτυχίας, τουλάχιστον ποιοτικά, γιατί είναι δεδομένο πως κέρδισε αρκετά χρήματα από τις ταινίες του. Στους θαυμαστές του όμως (ένας από αυτούς είμαι κι εγώ)θα μείνει για πάντα χαραγμένος ως "the coolest actor of the world".

Σημ1. Αν απορείτε για το πως γυρίστηκαν τόσες πολλές ταινίες στο Hong Kong τη δεκαετία του '80, αρκεί να σκεφτείτε πως ο μέσος χρόνος γυρισμάτων ήταν μόλις γύρω στις 40 ημέρες.

Σημ2. Η εποχή των μεγάλων blockbuster ταινιών δράσης στο Hollywood, θεωρώ πως είναι η χειρότερη περίοδος ποιοτικά και δυστυχώς είναι αυτή που καθόρισε το μέλλον του, τα αποτελέσματα του οποίου βλέπουμε ως σήμερα.

Σημ3. Για τις δύο αυτές ταινίες αναμένετε ξεχωριστές κριτικές.

OUTRAGE

2011-08-14T11:27:00.000-07:00

Όπως έχω αναφέρει και στο παρελθόν, ο Takeshi Kitano είναι ουσιαστικά ο λόγος, για τον οποίο ξεκίνησα να ασχολούμαι με τον ιαπωνικό κινηματογράφο. Για αυτόν τον λόγο ήμουν εξαρχής ενθουσιασμένος για την καινούρια του δουλειά και ακόμα περισσότερο όταν έμαθα πως μετά από αρκετά χρόνια επιστρέφει στην θεματολογία που τον ανέδειξε, τις ταινίες δηλαδή με θέμα την Yakuza. Και όπως αποδείχθηκε τελικά δεν είχα καθόλου άδικο. Ας τη δούμε όμως πιο αναλυτικά.

Η “οικογένεια” Sannokai, είναι ένα τεράστιος οργανισμός της Yakuza, o οποίος ελέγχει όλη την περιοχή Kanto. Μεγάλος αρχηγός είναι ο Sekiuchi και μία θέση κάτω από αυτόν βρίσκεται ο Kato. Ο Ikemoto είναι ένας από τους κατώτερους αρχηγούς, ο οποίος συνεργάζεται με τον Murase, έναν άλλο μαφιόζο, που ασχολείται με ναρκωτικά, χωρίς όμως να ανήκει στην οικογένεια. Η κατάσταση αυτή εξοργίζει τον Sekiuchi και διατάζει τον Kato να νουθετήσει τον Ikemoto. Αυτός με τη σειρά του βάζει τον υποτακτικό του, Otomo και την ομάδα του να προκαλέσουν τον Murase, με τελικό σκοπό να πάρει αυτός το πάνω χερι στη σχέση τους. Από κει και πέρα η ταινία περιστρέφεται γύρω από μια σειρά δολοπλοκιών, όπου μπερδεύονται όλοι οι προαναφερόμενοι, ένας διεφθαρμένος αστυνομικός και ένας πρέσβης, με φανερό σκοπό του Kitano να καταδείξει τις πολύπλοκες και σχεδόν πάντα θανατηφόρες σχέσεις που διέπυν τα μέλη της Yakuza.

Ως σκηνοθέτης, σεναριογράφος, παραγωγός και Otomo, o Takeshi Kitano,καταπληκτικός σε όλους τους ρόλους. Δεν θα μπω σε λεπτομέρειες, γιατι επιφυλλάσομαι για ένα μεγάλο αφιέρωμα, απλά να αναφέρω πως η επιστροφή του στη συγκεκριμένη θεματολογία δείχνει που έγκειται το μεγάλο του ταλέντο . Αξιοσημείωτο επίσης είναι, πως όταν έγραφε το σενάριο, ξεκίνησε βρίσκοντας τον τρόπο που θα σκοτώνονταν οι χαρακτήρες και πάνω σε αυτές τις ιδέες βάσισε την ιστορία. Καταλαβαίνετε, πως από τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβάνομαι τη βία, ο τρόπος αυτής συγγραφής πραγματικά με συγκίνησε.

Ως Ikemoto, o Jun Kunimura,βετεράνος ηθοποιός με πάρα πολλές δουλειές στο ενεργητικό του στον κινηματογράφο, την τηλεόραση, το ραδιόφωνο, το θέατρο, σε ντοκιμαντέρ κ.α. Εϊναι πολύ γνωστός στην Ιαπωνία κυρίως χάρη στην πολύ χαρακτηριστική φωνή του. Χαρακτηριστικότερες παρουσίες του στα Kill bill, Audition, K20, Paco and the magical book, Japan sinks, 9 souls, Alive, Hard boiled και πολλά άλλα. Πάρα πολύ καλός και στη συγκεκριμένη.

Γενικότερα το επιτελείο ηθοποιών, αποτελείται κυρίως από βετεράνους στο χώρο, που το λιγότερο που μπορείς να πεις είναι πως ξέρουν καλά τη δουλειά τους.

Μία ταινία που συνδυάζει όλα τα άριστα τεχνικά χαρακτηριστικά (σκηνοθεσία, ηθοποιούς, φωτογραφία) με ρεαλιστική απεικόνιση της Yakuza( ιδιαίτερα ο τρόπος, με τον οποίο μιλάνε και έχει σατυριστεί συχνά στο παρελθόν), βία στη καλύτερη της μορφή και τέλος σενάριο με συνεχείς ανατροπές, που δε σ’ αφήνουν να χαλαρώσεις λεπτό. Όλα αυτά συνθέτουν ένα αληθινό αριστούργημα, στ χώρο του τουλάχιστον και μια από τις πιο αντρικές ταινίες που έχω παρακολουθήσει τα τελευταία χρόνια ( Κυριολεκτικά οι γυναίκες έχουν διακοσμητικό ρόλο). Μην τη χάσετε.

To trailer:

http://www.youtube.com/watch?v=Apa1r1iFuvs

SPACE BATTLESHIP YAMATO

2011-08-02T11:45:00.000-07:00

Κάποτε, όταν ήμουν μικρός, έβλεπα κυρίως δύο πράγματα: Μεταγλωττισμένα anime και ταινίες επιστημονικής φαντασίας. Όταν είδα λοιπόν πως στην Ιαπωνία ( που αλλού άλλωστε), έχει κυκλοφορήσει κινηματογραφική μεταφορά του "Υποβρύχιο Κεραυνός", του οποίου τα τρία επεισόδια που προβάλλονταν στην ελληνική τηλεόραση είχα παρακολουθήσει δεκάδες φορές, και μάλιστα πανάκριβη παραγωγή (22 εκατομμύρια δολάρια) πραγματικά ενθουσιάστηκα, ιδιαίτερα αφού παρακολούθησα και το trailer, το οποίο θύμιζε αρκετά Star Wars, στο στήσιμο. Κοιτώντας λίγο αργότερα και τους συντελεστές της ταινίας, το μάτι μου έπεσε στον σκηνοθέτη, Takeshi Yamazaki, ο οποίος ήταν υπέυθυνος για το Always sunset on third street και υπέθεσα πως τίποτα δεν μπορούσε να πάει στραβά. Τελικά, όχι πως δεν την ευχαριστήθηκα, αλλα το αριστούργημα που περίμενα δεν φάνηκε ποτέ. Και αποδείχτηκε για μία ακόμα φορά πως τα blockbuster, ανεξαρτήτως χώρας παραγωγής πάσχουν από τα ίδια συμπτώματα. Πολύς εντυπωσιασμός, λίγη ουσία και τραγικα ηθικά διδάγματα, που για να λέμε και την αλήθεια, μόνο σε ένστολους θα μποροούσαν να έχουν πραγματική απήχηση. Αν πάντως κάποιος παρακάμψει τα τελευταία, και ισχύουν και για αυτόν τα πρώτα, θα τη δει τουλάχιστον ευχάριστα την ταινία. Ας τη δούμε όμως με λεπτομέρειες.

Αρχικά να αναφέρουμε πως πρόκειται για ένα τεράστιο franchize, το οποίο εκτείνεται χρονικά από το 1974 και φτάνει ως τις μέρες μας, περιλαμβάνοντας 3 σειρές, 2 OVA, 7 ταινίες, όλα animated εκτός από την προκείμενη, 3 video games, 1 manga, μεταφορά στις Η.Π.Α και την Αυστραλία ως Starblazers και μεταγλωττίσεις σε πολλές γλώσες του κόσμου. To όλο αυτό μέγεθος αιτιολογεί και το μέγεθος του προϋπολογισμού, ένα αρκετά μεγάλο μέρος του οποίου δαπανήθηκε για τα εκπληκτικά ειδικά εφέ, τα οποία περιλαμβάνουν, σε μεγάλο ποσοστό τους, CGI.

Το σενάριο, το οποίο προϋποθέτει ως ένα βαθμό και μια γενικότερη γνώση του όλου franchise, έχει ως εξής: To 2199 η Γη έχει ερημώσει, εξαιτίας της ραγδαίας εξάπλωσης ραδιενέργειας στο έδαφος της, η οποία προέρχεται από τους συνεχείς βομβαρδισμούς μιας φυλής εξωγήινων, τους οποίους οι γήινοι ονομάζουν Gamillas. Όσοι άνθρωποι έχουν απομείνει προσπαθούν να επιζήσουν βαθιά μέσα στη Γη. Την ίδια περίοδο, μια προσπάθεια αντεπίθεσης των γήινων δυνάμεων έχει τραγικά αποτελέσματα, με το μεγαλύτερο μέρος του στόλου της να καταστρέφεται από τους Gamillas. Ο κεντρικός ήρωας της ταινίας, Susumu Kodai, πρώην πιλότος του στρατού, ζει αναζητώντας κομμάτια μετάλλων, τα οποία μετά πουλάει στο πολεμικό. Στη διάρκεια μιας εξερεύνησης, ανακαλύπτει μια κάψουλα με ένα μήνυμα από τους εξωγήινους, το οποίο παραδίδει στον κυβερνήτη Jyozo Okita, ο οποίος επιστρέφει με το πλοίο του από την τελευταία μάχη, στην οποία σώθηκε ουσιαστικά από τον αδερφό του Susumu, ο οποίος θυσίασε το σκάφος του για αυτόν το σκοπό.

Λίγο καιρό αργότερα αποκαλύπτεται στους εναπομείναντες ανθρώπους, από την κεντρική διοίκηση του στρατού, πως το μήνυμα στην κάψουλα περιείχε τις συντεταγμένες για ένα σημείο του πλανήτη Iskandar, όπου υπάρχει μια φόρμουλα για την μείωση και τελική εξαφάνιση της ραδιενέργειας από τον πλανήτη. Το τελευταίο πολεμικό διαστημόπλοιο της Γης, το Yamato, το οποίο είναι οπλισμένο με τεχνολογία από τους εξωγήινους, στελεχωμένο από εθελοντές, κυβερνήτη τον Okita, επικεφαλής μαχητικών τον Kodai και καλύτερη πιλότο την διασωθείσα από την τελεταία μάχη Yuki Mori,αναλαμβάνει την αποστολή να φέρει την φόρμουλα πίσω στη Γη. Τα υπόλοιπα θα τα παρακολουθήσετε μόνοι σας.

Σκηνοθέτης της ταινίας, όπως προείπαμε, ο Takeshi Yamazaki, ο οποίος, όπως και οι υπόλοιποι σκηνοθέτες blockbusters, υπηρετεί την δράση και τα εφέ. Τίποτα το συγκλονιστικό, χωρίς όμως να υπάρχουν και πολλές ευκαιρίες για το αντίθετο.
Ως Susumu Kodai, ο Takuya Kimura, ο οποίος είναι επίσης τραγουδιστής, μέλος της ιδιαίτερα δημοφιλούς στην Ιαπωνία boy band, τους Smap. Έχει παίξει, με μεγάλη επιτυχία, σε πολλές δημοφιλείς τηλεοπτικές σειρές, είχε έναν μικρό ρόλο στο 2046, του Wong Kar Wai, ενώ εργάστηκε και ως voice actor για τα anime Trinity blood και Howl's moving castle. Επίσης, έχει πρωταγωνιστήσει στο εξαιρετικό Love and honour, για το οποίο βραβεύτηκε κιόλας. Πολυάριθμα βραβεία έχει λάβει και για τις τηλεοπτικές του εμφανίσεις. Στο συγκεκριμένο, υποδύεται έναν χαρακτήρα anime, οπότε καταλαβαίνετε...

Ως Okita, o Tsutomu Yamazaki, για τον οποίο είχαμε μιλήσει στο Departures. Στη συγκεκριμένη, ισχύουν τα ίδια με τον Kimura.
Ως Yuki Mori, η Meisa Kuroki, για την οποία είχαμε ξαναμιλήσει στο Crows Zero. Είναι εξαιρετικά δημοφιλής στην Ιαπωνία, όπου εργάζεται ως μοντέλο, τραγουδίστρια και ηθοποιός, κυρίως σε τηλεοπτικές παραγωγές. Πέρα από το προαναφερθέν, την έχω δει και στο εντελώς τραγικό Assault girls. Γενικά σαν ηθοποιός δεν είναι κάτι το ιδιαίτερο, αλλά η αλήθεια είναι πως είναι πολύ όμορφη και αυτό εξηγεί πολλά. Επιφυλάσσομαι μέχρι ενός βαθμού, μέχρι να τη δω σε κάποιο πρωταγωνιστικό ρόλο.

Κλείνοντας, όπως είπα και στην αρχή, αν σας αρέσουν οι ταινίες τύπου Star wars, πολύ πιθανό να σας αρέσει και αυτή.

Το trailer:
http://www.dailymotion.com/video/xfcoq8_space-battleship-yamato-trailer_shortfilms

ΥΓ. Είναι πάντως από τις ταινίες που πρέπει να τις δεις σε καλή οθόνη στον κινηματογράφο για να τις απολαύσεις.

ΤΕΛΕΥΤΑΙΕΣ ΤΑΙΝΙΕΣ

2011-08-01T13:05:00.000-07:00

Επειδή είχα καιρό να δω κινέζικη ταινία είπα να ασχοληθώ λίγο και με αυτόν τον κινηματογράφο, απόφαση που τελικά αποδείχτηκε άκρως λανθασμένη. Η τριλογία του God of gamblers, η οποία ειλικρινά περίμενα να μου αρέσει πάρα πολύ, ήταν απογοητευτική. Δηλαδή το να βάζεις τον Chow yun fat που έχει γίνει γνωστός για τους ρόλους του ως δολοφόνος, να παίζει τον καθυστερημένο, είναι καθυστερημένο σαν απόφαση. Ενώ και το πολυβραβευμένο Election, με το all star cast, το οποίο κιόλας ο Tarantino ανακήρυξε ταινία της χρονιάς για το 2005, ήταν απλά βαρετό και ολίγον ασυνάρτητο μπορώ να πω. 8 περίπου ώρες χαμένες αυτό ήταν το αποτέλεσμα. Οπότε σαν συμπεράσματα, τα εξής τρία:

1) Οι κινέζικες ταινίες θέλουν πιο πολύ ψάξιμο, για να βρεις ποιότητα.
2) Ο Tarantino πλέον, απλά πουλάει το όνομα του, οπότε οι προτάσεις του είναι άκυρες, εκ προοιμίου.
3) Ο Chow yun fat γεννήθηκε για να παίζει τον δολοφόνο, τέλος.

Αυτά και τα ξαναλέμε με το ιαπωνικό blockbuster Space battleship Yamato.